Günlerim daha da anlamsız olmaya başladı.Sanki sanki elim kolum bağlandı tarif edemediğim duygular içerisindeyim.Açıkçası yalnızım evet ama artık yapayalnızım.Kafamı duvarlara vurmak istiyorum bu duygu pişmanlık ve çaresizlik ten başka birşey değil doğrudan sana yazmaya bile cesaretim yok artık.Nasıl böyle oldu veya böyle oldum bilmiyorum ama sana ihtiyacım var sensiz hayatım ve yaptıklarım anlamsız.Şu saate kadar neden bekledin veya neden umursamadın dersen bilmiyorum çünkü insan ilk önce kendini düzeltmeli ki sonra birşeyleri düzeltmeye başlasın.Bahaneler ürettim belki yersiz belki doğru. Ama yapamıyorum yabancılaşmak istemiyorum. Hayatımın anlamlı olması için sana ihtiyacım var. Belki senin yok bilmiyorum ama artık dayanamıyorum. Lütfen...