Pınar

Pınar

, bir kitap okudu
Puan vermedi·112 syf.·
8 günde okudu
·
2021 3. kitabı
Gabriel Garcia Marquez
7.4/10 · 95,5bin okunma
Tatil planı hazırsa sıra okuma listenizde!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik. 💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum. |Frida Kahlo
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır Kopmaz kökler salmaktır oraya Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına İnsan balıklama dalmalı içine hayatın Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın Değişmemelisin hiçbir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle Çünkü acılar da sevinçler gibi, olgunlaştırır insanı Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı
Biraz Yorgunum
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın!  Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla!  Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde!  Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum!  Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda!  Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında!  Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor!  Baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum lise yıllarımızı!  Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı!  Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor, en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz!  Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler!  Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz!  En çok baba yokluğunun hüsranıyla kızıyormuş zaman ayrılığın yarasını!  İnsan baba olunca anlıyormuş babasını! |Erdem Beyazıt