Düşünsene, adamın biri geceler boyu tek başına oturuyor burada. Kitap falan okuyor, düşünüyor, öyle şeyler işte. Bazen aklına bir şey geliyor ama doğru mudur yanlış mıdır soracak kimsesi yok. Ya da bir şey gördüğünü sandı diyelim, sahiden var mı o şey yoksa ona mı öyle geldi bilemiyor. Yanında biri olsa sorarsın, 'Sen de gördün mü?' diye. Tek başına nereddn bileceksin. Danışacak kimse yok. Burada bazı şeyler gördüğüm oldu. Sarhoş değildim. Rüya mıydı bilmiyorum. Yanımda biri olsaydı bana rüya gördün derdi, ben de rahat ederdim. Ama bilmiyorum işte.
"Senin için George var. Geri geleceğini biliyorsun. Ya hiç kimsen olmasaydı. Ya zenci olduğun için seni yatakhaneye almasalardı, onlarla kâğıt oynamana izin vermeselerdi. Hoşuna gider miydi? Ya burada oturup kitap okumaktan başka yapacak hiçbir şeyin olmasaydı. Hava kararana kadar at nalı oynayabilirsin tabii, ama hepsi o kadar. Sonra odana tıkıl, oku babam oku. Kitaplar neye yarar ki? İnsana insan gerek, bir can yoldaşı gerek." Sesi ağlamaklı çıkıyordu artık. "İnsan yalnızlıktan kafayı yer. Kim olduğu fark etmez, yeter ki biri olsun." diye haykırdı. "İnsan yalnızlıktan hasta olur be."