Çocuklarımız söz konusu olduğunda bizler genellikle acele ederiz.
İşe gitmeye acele ederiz, işi hızlandırmak isteriz, bebeği emzirmeyi hızlandırmak isteriz, hemen gece deliksiz bir uyku çekmek isteriz, sütten kesilmesini, oturmasını, ayakta durmasını, yürümesini, konuşmasını, bağımsız olmasını, ev sahibi olmasını, emeklilik planı yaptırmasını isteriz. Ama geri çekilip bebeklerimizin neler yaptığını izlersek acele etmemeyi öğrenebiliriz ve çocuklarımız bize anda yaşamanın ne demek olduğunu öğretebilir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çocuklarınızın size sadece ne hissettiklerini söylediklerinin farkına varın, bunu onlarla bağ kurmak ve uzaklaştırmak yerine onların duyguları hakkında konuşmak için bir fırsat olarak kullanın. Mutsuzluğu inkar etmek, onun yok olmasını sağlamaz, onu sadece daha derin bir kademeye gömer.
Biliyoruz ki bu ihtiyaç duyulan dönem geçicidir, ama işimiz, arkadaşlarımız ve diğer eğlence arayışları, bu küçük insan bize bu kadar ihtiyaç duymadığında da yapılabilir.