Şeyma
@hsaydin
63 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·400 syf.·
2019 2. kitabı
Reklam
"Bu ev benim anavatanım," dedi Dalia'ya. "Çocukluğumu burada kaybettim. Bu evin el-Ramla'daki Arap çocuklarına çok güzel zaman sağlamasını istiyorum. Burada mutlu olmalarını istiyorum. Benim hiç yaşayamadığım çocukluğumu yaşamalarını istiyorum. Burada kaybettiğimi, onlara vermek istiyorum."
...herkes,sessiz kalan Ahmed haricinde, Beşir'in attığı her adımı, her taşa dokunuşunu tekrar anlatmasını istiyorlardı. Hâlâ güney penceresinden akşamüstü ışığı süzülüyor muydu? Kapıdaki sütunlar hâlâ düzgün duruyor muydu? Ön kapı hâlâ zeytin yeşili renginde miydi? Boya dökülüyor muydu? "Eğer hâlâ öyleyse," dedi Zekiye, "geri döndüğünde tekrar yenilemek için bir kutu boya getirirsin, Beşir; tırpan getirirsin ve taş yolda büyüyen otları kesersin. Limon ağacı nasıl, güzel görünüyor mu? Meyvesini getirdin mi?.. Getirmedin mi? Yapraklarını ovuşturup kokladın mı, parmakların taze kesilmiş limon gibi koktu mu? Evin taşları nasıldı, hâlâ güzel ve dokununca sert miydi?... Başka, Beşir, başka? Lütfen hiçbir şeyi atlama."
Psikanalist Rollo May'in önerdiği gibi, " Olgun insan tıpkı bir senfoninin farklı bölümlerindeki gibi güçlü ve tutkulu deneyimlerden ince ve hassas olanlara kadar farklı duygu nüanslarını yakalama becerisi geliştirebilir." Ancak çoğumuz için duygularımız May'in de belirttiği üzere " Bir borazanın notaları kadar sınırlıdır."
Sıklıkla insanların şöyle dediğini duyarız: "Bu dünya acımasız ve eğer hayatta kalmak istiyorsan sen de acımasız olmalısın". Ben, izninizle, bu düşünceye katılmıyorum.
Reklam