Julien'inki gibi gür kirpikleri vardı. Yakından bakınca gözleri bir kuyu gibi beni içine çekiyordu.Tüm Doğulular gibi hikayesini o kara gözlerine,kederli bakışlarına, çaresiz yüzüne gömmüştü sanki.
Bazı insanlar diğerleri gibi çabuk toparlanamıyordu.Bazı insanlar biten bir aşktan sonra sütten kesilmiş bir çocuğa dönüyordu ve dünya onları doyurmaya yetmiyordu.Üstelik,bu ayrılık ve tekrar kavuşamama hali uzadıkça içimdeki kalbi bir parça taşla değiştirmiştim zamanla.
Ve daima güler yüzlü olduğu için kimse ona,sevdiği adam çekip gitmişken ve sütünü içmesi gereken çocuk ölmüşken nasıl güler yüzlü olabildiğini sormazdı.