Geçti artık devr-i devranın
Havalanıp durma gönül
Düğüm düğüm oldu yolların
Şahlanıp coşma gönül.
Ömür çeşmende sular kesildi
Gençliğin bir rüzgardı esip geçti
Kesildi dermanın takatin tükendi
Gonca güllere meyletme gönül.
Evvel fırtınaydın esip durdun
Sılaydı gurbete döndü yurdun
Gayrı yaşlandın yoruldun
Esip gürleme çağlama gönül.
Bahar beklerken hazana erdin
Sevda yolunda bir ömür verdin
Çok sevdin amma sevilmedin
Aşka sevdaya tövbe de gönül.
Yıllar sinene yaslandı kara taş gibi
Bir olmaz uğrunda harcadın kendini
Dünya dediğin bitirir yiğidin merdini
Mertlik bir kuru lafmış sözmüş gönül.
Şimdi ak düşmüş saçınla baş başa
Düşmanlık etmeye bak aynalara
Koskoca bir hiç bıraktın ardında
Boşa geldin boşa geçtin gönül.