Gözlerim ağırlaşıyor. Uykunun ağırlığı değil bu. Varoluşumun ağırlığı. Aptallık ile zekilik arasındaki çizgi kadar ince, mutluluk ve mutsuzluk arasındaki çizgi... Var olmak ile yok olmak arasındaki çizgi... İnsanlar mı seni anlamadı, sen mi insanları?.. sen mi yanlıştın, onlar mı?... Anlamı kalmaz artık bu noktada.
Bir nesilden bir nesile insanlık kendisini kaybetti. Paylaşmayı kaybetti, koşulsuz vermeyi, sevmeyi kaybetti, en çok istediğini kaybetti. Ve onu aramak için yollara düştü..