Hatice AKAR
@htcakrr
''..Hayatım boyunca her şeye karşı dik durmaya çalıştım. Bazen yıkıldım,kimseye belli etmedim. İçim kan ağlarken dışarıya gülücükler saçtım. Ama yine de içim de olup bitenleri ve yıkıldığımı kimseye belli etmedim. Öyle olmak zorundaydı çünkü. İçinde kopan fırtınaları yüzündeki acı dolu gülüşler bastırmak zorundadır. O yüzden güzel gülen insanlar, çok acı gizler içinde. İçin acı dolu, gülüşün çok güzel... ''
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
''Büyüdükçe devamlı bir şeylerimi yitirdim ben. İlk babam başlattı bu serüveni. Gece uyumadan saçımı okşadığı ellerini yitirdim, sonra ilk sevinçlerimi, kırmızı lastik pabuçlarımı, sebepli sebepsiz ağlayışlarımı, hıçkırıklarımı filan. Bu böyle devam etti. Sonraysa kendimi yitirdim. Bedenimin ruhuma aç olduğunu hissettim. Bir şeylere inancımı yitirdim, kaybedecek bir şeyim kalmadığında olsun dedim, olmadı... Bir tek aldığım nefes kaldı elimde, onun için de özür diledim Tanrı'dan dün gece.''
“Kimse görmüyordu, kimse bilmiyordu içimi. İçim deprem, içim enkaz ama uzanmıyordu hiçbir el bana. Yalnız değil yapayalnızdım. Kimseydim. Kimsesizdim. Kimse olamamıştım.”
''Bir şey var. Yaşanmamışlıkların acısı, yarım kalmışlıkların acısı var içimde. Yazmanın dahi geçiremediği, kendi kendime konuşmamı sağlayan bir şey var. En sevdiklerime dahi anlatamadığım bir şey var. Güçlü kalmaya çalışmanın yükü var üzerimde. Sevdiğim adamın sevmeyişi var. Babamın dahi sevmeyişinin acısı var işte şuramda.''