''Büyüdükçe devamlı bir şeylerimi yitirdim ben. İlk babam başlattı bu serüveni. Gece uyumadan saçımı okşadığı ellerini yitirdim, sonra ilk sevinçlerimi, kırmızı lastik pabuçlarımı, sebepli sebepsiz ağlayışlarımı, hıçkırıklarımı filan. Bu böyle devam etti. Sonraysa kendimi yitirdim. Bedenimin ruhuma aç olduğunu hissettim. Bir şeylere inancımı yitirdim, kaybedecek bir şeyim kalmadığında olsun dedim, olmadı... Bir tek aldığım nefes kaldı elimde, onun için de özür diledim Tanrı'dan dün gece.''