Fikir ve düşünce emekçilerinin toplum tarafından anlayış görmesi bugünde nadir rastlanan bir durumdur. Hıçbir yeteneği olmayan sahtekarlar, kendini beğenmiş basit tipler ve yırtıcı asalaklar, halk ve toplum için faydalı olan her türlü büyük girişime; politikaya, basına ve toplumsal faaliyetlere utanmadan vicdansızca ve hiçbir şeyden çekinmeden sızmak, bu çalısmalarda yer almak isterler. Onlar politikayı ve halkın hayatının iyileştirilmesi için yapılan çalışmaları vurgun, haksız zenginleşme ve kişisel yükselme aracı olarak kullanırlar. Kilise, okul ve devlet daireleri onlar için ücret karşılığı aylaklık yapabildikleri yer anlamına gelir.