Momo, duman adamlar, Kossiopeia, Hora Usta, Gigi, Beppo ve diğer insanlar..Michael Ende, bu öyküde kapitalizmin "zaman avcılığı"nı allayıp pullayarak "zaman tasarrufu" adı altında insanlara nasıl sunduğunu ve onları nasıl manipüle ettiğini güzel bir kurguyla ele alır. "Zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir." sözü aslında insanların birlikte biriktirdikleri anıların, yüreklerinde var olan o bağı kuvvetlendirdiğini ve böylece yaşamın yürekte anlam kazandığını ne güzel anlatır. Ve tabi zaman anlam kazanmış bir yaşamın mimarıdır. Zaman tasarrufu, sevdiklerine ayırdığın vakitten, seni sen yapan değerler için ayırdığın zamandan, yapılan iyiliklere harcadığın vakitten çalınanlarla mı yapılan bir şeydir? Yaşamın anlamından tasarruf edilir miydi hiç? Peki ya bir anlamsız yaşam kaç tasarruf eder? Ve yine bir çocuk masumluğu dumanların ardındaki berraklığı farkeder. Dumanların esir ettiği dünyanın kelepçelerine bir çocuğun saflığı anahtar olur...