Merve Şengül
@huzunkovankus
Psikiyatri hemşiresi
Üniversite
Bursa
23 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Beyaz kupa
Sonra gözü bardağa ilişti. Beyaz uzun, porselen bir kupaydı. Onu aldığı zamanı hatırladı. Aslında almamıştı. Evden eşine öğretmenler gününde gelen ganimetlerdendi. Ferhat’ın ısrarlarıma dayanamayıp nadir çay içme isteğinde “tamam hadi içeyim “dediğinde ona getirdiğim bardağın şeceresine kadar sorgulaması sebebiyle sadece ona ait olan bardak olsa için rahat eder diye düşünüp getirmiştim. Sana aldım dediğimde büyük bir mutluluk belirtisi yoktu. Ayıp olmasın diye teşekkür etti. Boşuna alındığının ‘ben bir şey içmiyorum ki ‘diyerek altını çizmişti.ben de ‘olsun su içersin’ demiştim ufacık sevgi kırıntısı için. Giderken dolabın içine koymuştu. Asla bir anı istemiyordu yanında. İnegöle dair her şey ardında kalmalı. Heyecanla hazırlandı, uzun sürmedi. Çantasının içine bir kaç kitap, kulaklık derken tamamdı. Yarım ağız bir hoşçakal dedi çalışma arkadaşlarına. Mecburi bir vedalaşmaydı. Bana üç saat önce söylemişti gideceğini. Alınan bardağın hatırına olabilir diye düşündüm. Başka bir değerim olmadığını o an daha iyi anladım. Dayanamayıp ağladığımda yüzündeki her zamanki büyüklenmeci bir tavırla sen de her şeye ağlıyorsun ben dedi. Yine ne yapacağımı bilemedim. Davranışlarıma karar veremedim. Masaya mı baksam telefonumla çok önemli bir mesaj yazıyormuş gibi mi davransam. Neyse çoktan koridordaki mecburiyet insancıklarına veda ediyordu. Burayı uzatmayacağım. O an şok olmuş insancıklar sonrasında beni soru yağmuruna tuttular. Pek bişey diyemedim. Ağlamak en kolayıydı. Nerden bileyim nereye gittiğini, ne zaman geleceğini, neyini, nasılını. Biliyormuş gibi davrandım. 3 aydır arkadaş rolü oynadığımızın kimse farkında değildi. Devam ettirdim. Anısına yakışır eski anıları konuştuk. Derken aradı şemsiyesini unutmuş,pencereden attım. Anma programı devam ediyordu bir kez daha
Reklam
Spoiler içerir.
“Ben, bu romanı Kenan’ı neden öldürdüğümü bulabilemek için yazdım.”