"Zamanla öğreniyor insan; her gülüşün mutluluk, her suskunluğun huzur olmadığını. Bazı insanlar en çok gülerken tükenir, bazılarıysa en derin acılarını sessizliğe gömer. Ve işte o zaman fark edersin; herkesin taşıdığı yük, dışarıdan göründüğünden çok
daha ağırdır."
“Kimi zaman kendini yargılama öylesine güçlüdür ki insanların kendi kendileriyle kalabilmeleri için kendilerini uyuşturmaları gerekir. Birisinden hoşlanmadığınızda yanından ayrılabilirsiniz. Bir topluluk hoşunuza gitmiyorsa uzaklaşabilirsiniz. Ama sevmediğiniz kendiniz ise kaçacağınız hiçbir yer yoktur. Kendinizle baş başa kalmamak, zihninizi kendinizden uzaklaştırmak için sizi uyuşturacak bir şeylere baş vurmanız gerekir.”
-Yani mutluluk.
+Mutluluktan çok daha fazlası: huzur!”
