Doğru bir ilişkide olup olmadığımı anlamak için çok basit bir detaya bakıyorum. Uzun vadede birlikte neye dönüşürüz? Uzun vadede birbirimizi yorar mıyız, yoksa kendi benliğimizin güzel taraflarını ortaya çıkarmaya vesile mi oluruz?
Çünkü iki insan birbirlerini imajlardan, beklentilerden, kaygılardan kurtarabildiği kadar gerçekten birbirlerine yakın olabiliyorlar.
Sartre belki de bu kaygıdan dolayı “Kendim kalarak sana dönüşmek isterdim.” Diyordu. Ya da Osho “Sevgi, simyadır. Neyi seversen, ona dönüşürsün. Asla yanlış şeyi sevme çünkü seni dönüştürecektir.” diyerek bizi uyarıyordu.
Montaigne’in belirttiği gibi: “İnsanda insanlığın her hali vardır.”
Öyleyse ben biriyle birlikteyken hangi yönümü besliyorum? Toksik ve negatif yönümü mü, bilinçli ve pozitif yönümü mü?
Belki kimse farkında değil ama zor olan biriyle bir ilişki sürdürmek ya da ayrılmak değil. Asıl zor olan, hangi andan ve sınırdan sonra, bir insanı yormaya başlayacağını bilmektir.
Biz o kadar kendimizle meşgulüz ki, neredeyse yaşadığımız her ilişki bir rahatlama değil, bir yük alanı..