iremir
@i61E
19 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Uyku tutmayan gözlerinin dikkatini çeken tek ses, saatin sesiydi. Yatağından doğruldu, geceyi yırtarcasına ses çıkaran saate istemsizce baktı. Saat 03.40'tı. Bu vakit, aylar öncesinde Profesör'ün Feyyaz'ı kulübesine çağırdığı saatti.
Bu adamı tanıdığı için şanslı mı, yoksa şanssız mıydı, bu sorunun cevabını hâlâ net olarak kendine veremiyordu.
Profesörün korktuğu olmamıştı, isimsiz bir mezara törensiz gömülmemişti. Feyyaz yalnızca kendinin bileceği bir sevinç hâli yaşadı.
"Ömrümün son iki üç yılını saymazsak hep ülkem için çalıştım. Ancak başaramadım ve sesimi duyuramadım. Çoğu projem, uçuk ya da çok maliyetli bulundu. Kaynakların etkin kullanılmasından bahsedildi hep. Yeri geldi, yaptığım araştırmalarıma ve projelerime kendi arkadaşlarım dahi güldü. Oysa bir hayalim vardı: Bir gün yaptığım icat, program, yazılımla ülkemin gurur duyduğu bir bilim adamı olarak tarihe geçmek."
Teşebbüsünüzü öğrenirlerse, sizi sevdiğini iddia eden insanlar, sizleri kendi mezarlıklarına dahi gömdürmezler."
Puan vermedi·160 syf.·
5 günde okudu
·2025 12. kitabı
