İnsan soyu tek bir kalıptan çıkmadır. Çoğu, yaşayabilmek için günlerinin büyük bir bölümünü çalışarak geçirir ve özgürlük olarak artakalan zaman onları o kadar kaygılandırır ki, ondan kurtulmak için denemedik şey bırakmazlar!
Eğer insanlar imgelemleriyle geçmişteki kederin anılarını çağrıştırmak uğruna bu denli çaba gösterecekleri yerde, kayıtsız bir şimdi’ye katlansalardı, çektikleri acı daha az olurdu.
Dünyanın neresinde olursa olsun, sefalet içinde yaşayan alt tabakadan biri veya can sıkıcı bir bollukta, tekdüze ve sıkıcı bir yaşam süren üst tabakadan biri olsun, hiç değilse hayatı boyunca bir kez bile olsa, o zamana kadar içinde hiç hissetmediği duygular uyandıran bir rastlantıyla burun buruna geliverir. Hayatımızı dokuyan hüzünler, acılar arasında, birden, bir sevinç ışığı, bir neşe ışıltısı parlayıverir.