Hayat da devam edecekti sahiden ama artık o eski hayata benzemeyecekti. Dünya, böyle eksile eksile , hiçe varıncaya dek kendi ekseni etrafında dönmeye devam edecekti.
Bize de yazık be Salih. Hep başkalarını düşünerek yaşanır mı hayat? Bazen kendimi Adalet’in oyuncaklarına benzetiyorum, biliyor musun? Onlardan da sefil. Pilli trenler bile gidiyor, yürüyen bebekler yapmışlar Salih. Bir ben buradayım böyle, kıpırtısız.
Hayatı, gideceğini başından beri bildiğim ama için için beni bırakmayacağını ummayı seçtiğim bir serserinin rüzgarına kapılır gibi yaşadığımı ancak o zaman kavrayabildim. Onu sandığımdan fazla önemsediğimi de.