Ben seni sevmesini, senden ayrıldıktan sonra öğrendim. Hatta yaptığım tecrübelerle, başkalarını sevmekle sanma sakın. Gönlümün içindeki ümitsiz hayalini sevmekle.
İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlarla görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin
gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!