İbrahim Duran
@iboduran_
İçinde oluşan boşluk hissi. Merak duygusunun artık tamamen yok oluşu. Vazgeçiş ya da kaybediş. İnsan ileriye artık nasıl umut ederek bakar? O boşluk eğer ışık ile dolmazsa, karanlık benliği tamamen kaplar. İyi olan hiçbir şeyi göremez insan. Sadece olumsuzluklar, yitişler ve silinişler. Hiçbir duygu barınamaz artık vücutta. Nefret dahi duyamaz insan. Oysa bir duyguya saplanıp kalmalı bazen. İyi ya da kötü fark etmez. Çünkü insan ancak duyguları kadar vardır bu hayatta. Gidilmez bir yol var artık önümüzde. Lakin dönecek bir evimiz yok geride. Fırtınalara tamamen teslim olmalıyız belki ya da direk fırtınanın kendi olmalı kırıp geçmeliyiz her şeyi. Hayat gri kalmamıza izin vermiyor sanırım. Ya ışık kadar aydınlık olmalı ya da yıldızsız bir gece kadar karanlık. Bunu belirleyen seçimlerimiz olacak hiç kuşkusuz.
Reklam
Bağışla bizi küçük kız
Bu ham meyvelerle dolaşırken sen de
Doldur eteğini çiçeklerle
Umut, bağışlayıcınındır küçük kız
Her yalnızlığı kucaklarken kış mevsimlerinde
Sen ona bir düş de
Ben ona bir aşk
İkisi de sığmaz; dar gelir savaşanlara küçük kız
O, gün içinden usulcacık akıp- giden bir şeydir belkim
Bir ihtimal de olsa; bağışlamayı sen de öğren küçük kız
İnsan zamanla unutuyor her şeyi. Öyle unutuyor ki yaptığı hatalar neredeyse zafer gibi geliyor. Gitmekten korkuyor ama cehennem ile yüzleşiyor. Bir yerden sonra duyguları siliniyor sonra. Umursamazlık bambaşka bir boyut oluyor. İnsan kendini bile önemsemez ise, bu hayatta ne amacı kalır? Garip olan yaşamın kendisi sanırım. Bizi bu yola sürükleyip öldüren yaşam. Ölüm. Ne kadar ağır. Ne demişti Nazım: İnsan öleceğini bile bile nasıl yaşar, ya çıldırır ya öleceğini unutur. Unutmak istemiyorum. Birgün son günüm olacak ve bu hiç şüphesiz kusursuz olucak.
Maksadını aşan sorulardan kaçtım hep
Hep kaçıp kurtulmayı yeğlerim sık sık
Sahi, ben kimim
Ben vasat altı 25'lik bir adam
Sık sık ağlayan ve aşık olan
Filmleri, kadınları ve şarapları seven 25'lik
Bir 25 sonrasını gören ama yarını kestiremeyen
Ben hep kaybeden ama pes diyemeyen
Ölmek isteyen ama yaşamayı da seven
Sahi, ben kimim?
Oysa sevmekle başlar her şey, bir insan veya bir hayvan olabilir bu. Sevmek lazım sonuçta. Sevgisiz nasıl varlıklar oluruz acaba. Cevap sanırım savaşlar da ve ölümler de saklı. İnsan, insanın yaşama hakkını sadece bu yüzden bile çalabiliyor. Sevgisiz büyümek. İçindeki eksiklik öyle fazla ki bunu öfkeyle dolduruyor. O yüzden sevmeliyiz herşeyi. Bizi ancak sevgi kurtarır.