İbrahim Nergiz
@iboess
Şiir benim tutkum, psikoloji ilgim.
Aynı anda okuyup, yazıp, sorgulayan biriyim.
Kitap yazarlığı yolculuğum sürüyor.
Suskun AynalarŞiir
Gecenin siyah gölgesinde kaybolurken yıldızlar,
Kalbimde bir öksüz rüzgar, her nefesimde ah ile titrer.
Görünmez bir köprü kurmuşum, sonsuzla aramda,
Bir yarım burda kalır, diğer yarım varamaz oraya.
Ne gök yeter, ne de yer; yüreğim uçsuz bucaksız,
Bir adım ileri, bin adım geri; sanki zincire bağlı bir kuş.
Ayaklarım çamura batmış, ellerim boşluğa uzanır,
İçimde yanan korla, kül olmuş dualarım var.
Ey suskun aynalar, söyleyin bana,
Bu surette yitip gitmiş kaç can saklı?
Hangi yüzüm gerçek, hangisi bir maske,
Hangi adım beni kendime çıkarır, hangisi karanlığa?
Bir damla suyun özlemiyle kavrulurken bu toprak,
Kendi çölümde yürümekten yorgun düşen ben,
Belki bir gün dönerim başladığım yere,
Ama o gün kim bilir, hangi ben kalır geriye…
İbrahim Nergiz
01.03.2024
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gece ve HüzünŞiir
Gece suskun, yıldızlar küs,
Yollar ıssız, bir hüzün süzülür.
Ayrılık sessiz bir hançer,
Ölüm ise, vuslata hasret bir seher.
Gökyüzü ağlar, yürek kanar,
Zamanın tokadı, her şeyi yakar.
Bir adım ötede sonsuzluk,
Ama şimdi sadece karanlık.
İbrahim Nergiz
Gecenin sesiŞiir
Sükûtun çığlığında kaybolur derinlik,
Gönlümde yankılanır adımların,
Zamanın ötesinde, kayıp bir anıyı ararcasına,
Ruhumun gizli dehlizlerinde geziniyorum.
Leylak kokulu gecelerde, bir hatıra gibi titrer düşlerin,
Sanki bin yıldır bekleyen suskun bir destan,
Ve her soluğumda silik bir iz bırakan,
Kadim bir masalın yankısı olur bu sükûnet.
Sürgün edilmiş hüzünlerden beslenirken umut,
Seherin ilk ışığında gizli bir teselli bulur,
Yitirilmiş sırları fısıldar bir iç çekiş,
Ve bu gecenin sonsuz derinliğinde kaybolur…
İbrahim Nergiz
10.10.2024
Gece ve düşŞiir
Bakar mısın yıldızların titrek aydınlığına,
Gökyüzü, karanlığın altında bir sır saklar.
Bir nefes al, bırak keder uçsun duman gibi,
Bu an senindir; yarınsa belki bir masal.
İbrahim Nergiz
Sessiz fısıltılarŞiir
Hangi düş yıldızların ışığını saklar?
Kime dokunduysa zaman, iz bırakmadan geçer.
Hayat bir gölge oyunu, yankılarla dolu,
Düşenin sessiz çığlığı, duyanı bekler.
Kadehteki şarap değil, zamandır tükenen,
Bir damla daha dökülürken, ömür biter.
Hangi nefes, hangi adım kalır baki?
Bütün yolculuk, dönüşsüz bir sefer.
Karanlık, ışığa sarıldıkça derinleşir,
Ve insan, kendi kalbine batar bıçak gibi.
Anlam ararken kaybolur her şey,
Belki de sır, hiç aramamakta gizlidir.
İbrahim Nergiz