İbrahim Nergiz
@iboess
Şiir benim tutkum, psikoloji ilgim.
Aynı anda okuyup, yazıp, sorgulayan biriyim.
Kitap yazarlığı yolculuğum sürüyor.
Yazar
Sıtkı koçman üniversitesi
5 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşamın ŞarkısıŞiir
Gözlerimi açtığımda,
Gökyüzü bana sarıldı,
Mavinin her tonuyla,
Ve bulutlar yürüyordu usulca.
Her yaprak, her ağaç,
Bir dost gibi karşıladı beni,
Ve rüzgar, sanki tanıyormuş gibi,
Fısıldadı kulağıma bir sır:
“Bugün, yaşama vakti!”
Her nefeste taze bir başlangıç,
Her adımda yeni bir dünya.
Çiçeklerin arasından geçerken,
Renklerin dansına katıldım.
Gülüşler serptim havaya,
Ve gülüşlerim geri döndü bana,
Bir yankı gibi,
Bir türkü gibi,
Bir yaşamın şarkısı gibi.
Bugün, içimde bir ışık var,
Her şey anlamını bulmuş gibi,
Ve ben, bütün evrene sarılıyorum,
Bütün sevincimle, bütün kalbimle.
İbrahim Nergiz
GölgeŞiir
İçimde bir gölge var,
Kimi zaman saklanır kıyıda,
Kimi zaman yürür önümde sessizce.
Ne adı var, ne yüzü,
Bir sır gibi dolanır damarlarımda,
Bir nefes gibi dolar ciğerime.
Biliyorum, bir gün duracak,
Bir aynada göz göze geleceğiz,
Ve o anda ben,
Kendi sessizliğimde kaybolacağım.
İbrahim Nergiz
Varlığın sırrıŞiir
Varlığın en derin köklerinde
Bir ses yankılanır, fısıltıyla gelen,
Bizi var eden o kudret,
Kimde gizli, kimde saklı, bilinmez elbet.
Yarattıysa beni, ben oldum bir hikâye,
Kim yarattı onu, sonsuzlukta bir bilmece.
Ne el dokunur, ne göz görür,
Sır perdesi ardında, vuslat ötede sürür.
Her soru cevapsızlıkta erise de,
Kalbim yanar bir kıvılcımla yine,
Bilirim ki varlık, ondan doğan bir iz,
Sonsuzdan gelen, ebediyen sessiz.
Ne yaratıldı o, ne başı var, ne sonu,
Kudretiyle var kıldı, yok etti zamanı.
Ezeli bir nurla parıldar uzak,
Kendi varlığıyla, tek ve mutlak.
İbrahim Nergiz
Aden'e ÖzlemŞiir
Göz alabildiğine bir masal diyarı,
Bir zamanlar yol alanların düşünde saklı,
Aden bahçeleri…
Sonsuz yeşil, sonsuz huzur,
Gönüllerin yankısında derin bir ahenk.
Çölde yankılanan su sesi gibi,
Ruhun, Aden’i arar usul usul,
Bir damla umut, bir avuç ışık,
Gönül semasında parlayan bir yıldız.
Gittikçe derinleşen sessizlikte,
Kök salar belki bir cennet hayali,
Görmediğimiz ama bildiğimiz bir yurt,
Belki kaybolan bir liman, belki içimizde bir sır.
Sonsuzluğa açılan bir kapı gibi,
Adım atmaya çekinir ruh;
Belki de Aden,
Bir kavuşmayı, bir kayboluşu anlatır.
İbrahim Nergiz