"Hep yalnız günlerinde aradın beni, yalnız günlerimde ortada yoktun göstermelik sevgiler, uyduruk sözcüklerle avutun. aslında. Beni değil, sen kendini kandırdın."
Daha yolun başındayım yirmi üçünde
Rahat bırakmıyor hüzün sürekli peşimde
Bu aralar çok fazla karamsarım
Duymamam lazım belki de bu kadar endişe
Çok fazla düşünmeyi bıraktım artık
Diyorum kim bu aynadaki yaratık
Rahatlık batıyordu belki de
Yoksa her şeyi çok mu abarttık
Belki de hayal dünyamızda kendimizi yarattık
Hiç var olmamıştık oysa
Bu satırları yazan benmiyim
Bir başkası mı yoksa?