KİTAPHANEM
@ibrahimkaplan
Okur ve yazar
107 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Çok okuyan mı bilir, çok gezen mi?" diye sorarlar ya hep. Kesinlikle gezerek okuyanlar bilir hatta onlara kasırgadan kurtulmuş bilgeler diyebiliriz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap çok satanlarda olduğu için merak ettim ve okumak istedim. Sürekli klasik edebiyat okuduktan sonra güncel edebiyattan bir kitap okumak insana farklı geliyor tabiki.
Kitabın konusu çok güzel. Kader mahkûmu bir kadının hapishanede yaşadıkları ve uyuşturucu bağımlılığı okuyucuya çok güzel aktarılmış. Hasret isimli bu kadının gördüğü şiddet ve bu şiddeti normallestirmesi ise içler acısı bir durum. Günümüzde de böyle insanların olabileceğini düşünmek kitabı okurken içimi cız ettirdi. Alışkanlık haline gelen şiddet zamanla bazı insanlar için normalleşebiliyor demek ki. Bu akılalmaz bir şey. Hasret'in bu durumdan kurtulmasını isteyen Psikolog Efe elinden geleni yapmaya çalışıyor. Hasret'in hikayesi onu fazlasıyla etkilemiştir çünkü. Diğer mahkumlardan ayrı tutuyor Hasret'i. Onun geçmişi hakkında bir çok araştırma yapıyor ve Hasret'in yıllar önce doğurduğu çocuğun sağ olup olmadığını öğrenmek için büyük bir çaba gösteriyor. Kitabın bundan sonrası ise sizin okumanızla anlaşılacak, heyecanı kaçmasın. :)
Yazarın uslûbuna gelecek olursak, bir kelimeyi birden fazla tekrar etmesi benim dikkatimi çekti. Bu durum kitabı okurken sizi biraz sıkabiliyor. Ama Kitabın sonunu merak ettiğim için bu soruna aldırış etmedim. Kitabın sonuna gelecek olursak, çok hızlı bitirilmiş gibi geldi bana. En azından sonlara doğru bir gizem ve heyecan yaratabilirdi yazar. Pat diye olayın arkasındaki gizem ortaya çıkınca büyük bir his vermedi bende. Bu bakımdan sonu amatörce geldi bana. Ama konusu için okumaya değer bir kitap diye düşünüyorum.
Bu kitabı okuduysanız sizin de yorumunuzu aşağıdaki yorumlar kısmına bekliyorum.
İyi okumalar dilerim.
Vedalaşanların birbirlerine sarılırken sanki birbirlerine durdurmaya çalıştıklarını hissediyorum.
"Güle güle git" derken bile "Keşke kalsan" diye yalvaran sessiz çığlıkları işitiyorum.
Titreyen dudaklardaki endişeyi okuyorum "Ya dönmezsen?" değil de "Ya unutursan beni?" korkusu...
Yalnız çıktığınız yolculuklar zordur. Ama yalnızlığınıza eşlik edecek insan bulmak daha da zordur.
Çok az kişiyle hem birlikte hem yalnız kalabilir insan...