Eltac İbrahimli
@ibrahimli_
198 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
When we downplay our successes in life, we are either trying to make ourselves seem less impressive so others do not feel threatened and therefore like us more, or we are trying to avoid the sense that we have “made it,” because we are afraid of peaking.
Hayattaki başarılarımızı olduğundan hafif gördüğümüz ve gösterdiğimiz zaman ya başkaları tehdit hissetmesin ve bizi daha çok sevsin diye kendimizi daha az etkileyici göstermeye çalışıyoruzdur ya da zirveye yaklaşmaktan korktuğumuz için “başardığımız” hissinden kaçınmaya çalışıyoruzdur.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
How often do we not even attempt something because we are afraid to look bad or fail immediately?
Kötü görünmekten ya da hemen başarısız olmaktan korktuğumuz için bir şeye yeltenmekten bile hangi sıklıkla kaçınırız?
Instead of looking at your success as a status differentiator—which will always make you feel bad and uncomfortable— see it instead as a tool with which you can do important and positive things in the world and your own life.
Başarınıza statünüzü farklılaştıracak bir şey olarak bakmak yerine – bu her zaman kötü ve rahatsız hissetmenize neden olur – onu dünyada ve kendi hayatınızda önemli ve olumlu şeyler yapabileceğiniz bir araç olarak görün.
In reaching this mindset, you also open yourself up to learning. By not assuming you know everything or that you need to seem perfect, you can admit when you’re wrong, ask for assistance, and lean on others sometimes.
Bu düşünce yapısına vararak kendinizi öğrenmeye de açarsınız. Her şeyi bildiğinizi ya da kusursuz görünmeniz gerektiğini varsaymayarak, yanıldığınızda bunu itiraf edebilir, yardım isteyebilir ve bazen başkalarından destek alabilirsiniz.
Instead of thinking that we need to prove to everyone around us how perfect and flawless we are, we can imagine ourselves more realistically: as people who, despite our weaknesses, are trying our best.
Etrafımızdaki herkese ne kadar kusursuz ve hatasız olduğumuzu ispatlamamız gerektiğini düşünmek yerine kendimize daha gerçekçi bir açıdan bakabiliriz: zayıflığına rağmen elinden gelenin en iyisini yapan insanlar olarak.