Emine
@icanfly
Şu anda okuduğu kitap
Kaderin kurbanı değil de tanığı olmak, insanın iradesini ortaya koyabilmesiyle mümkün. Değdiğimiz
her insanı kardeş, vardığımız her yeri yurt bellemekle kaderin tanığı olabiliriz. Dünyanın bizim
dokunuşlarımızla güzelleşebileceğine inanarak...
...Çocukluğun yaralarını anın/bugünün merhemiyle
iyileştirerek.
Pek çoğumuz, varlığımızın dünya üzerinde pek az yer tuttuğunu
düşünüyoruz. İnsan teki, koca dünyada ne kadar da çaresiz, değil mi? Yapıp
etmelerimizin, düş ve düşüncelerimizin dünyayı değiştiremeyeceğini
sanıyoruz. Ben size şimdi başka bir hikâye söyleyeceğim: İyilik dünyayı
değiştirebilir. Kalbinde iyilik ve ruhunda bu iyiliği harekete geçirecek bir
irade taşıyan herkes, tarihi yeniden yazabilir. Ancak iyiliğin iradesi bizim
dünyadaki varlığımızı görünür kılar; bizden başkalarına taşınacak bir ümit,
bir neşe, bir sevinç dünya yüzeyindeki alanımızı genişletir.
Ey hayatı bir eksiklik duygusuyla yaşayan ve hiç gelmeyecek baharı
terennüm eden nazenin ruh, bırak kendinle uğraşmayı. Senden yardım
bekleyen bir dünya var bak dışarıda. Bir insana çare ol. Bir yurtsuza barınak
ol. Kendi evine korkmadan yürü, kendi çocukluğuna kavuş. Şifa veren, seni
erişkin hayatına yaralı bir ceylan olarak saldıysa, bu diğer yaralanmışları
daha iyi anlayabilmen içindir. Onları iyileştir. Onlarla iyileş.
Bak, hayat yine çağıldıyor dışarıda. Onunla ve onda derinleş. Derinleş. O
kadar derinlere in ki, kaderin sana gülümsediğini gör. Kimseye kendi
kalbinden öte bir yurt yok. Oraya cihanı sığdırabilirsen, ne mutlu sana!
Reklam
Modern çağda insan ruhunun çoraklaştığını, insanın anlam arayışına
bütüncül bir cevap sunamayan psikoloji ve psikoterapi öğretilerinin ruhun
sızısına da merhem olamadığını görüyoruz. İnsan ebediyeti arıyor ve
ötelerin sesini duymak istiyor. Yıldızlı bir gece karşısında huşu ile ürperen
insan, ruhuna bir şey söyleyemeyen, varoluşu sadece yatay bir düzlemde
tanımlayan öğretiler, homo religioso’nun aşkınlığa susamışlığını, içinin
seslerini kâinatın ahenk ve ritmine ayarlama isteğini görmezden geliyor.
Çağdaş psikoloji ve psikoterapi akımlarının insanın dünyadaki serüvenine
hayırhah bir açılım getirebilmeleri; etnosantrik, Batı ve birey merkezci,
maddeci yönelimlerinden arınabilmeleriyle mümkün. Başka bilme
biçimlerine saygı gerekiyor. Anlamak için sevmenin önkoşul sayıldığı
manevî disiplinlere açık olmak iledir ki, bilim insan ruhunun susuzluğunu
giderebilir. Bilmek için kimileyin sevmek gerekir. İşte tasavvufun
merhameti mihver alan öğretisi bu noktada insanın ruhsal sıkıntılarına çare
olarak beliriyor.
‘İncinmemek ve incitmemek’ten yola çıkan ve “Gönüller yapmaya
geldim” diyen bu zengin öğretinin, mutluluğu, tüketmekte arayan ve ciddi
kimlik sorunlarıyla bunalan günümüz insanına söyleyeceği çok şey var.
Her şeyden önce, anlamın insanın tam da içinde, ruhunun derinlerinde
saklı olduğunu ve ancak bilinçli bir gayretle gün yüzüne çıkarılabileceğini
söylüyor bize.
İnsanın temel meselesinin olgunlaşma serüveni olduğunu
söyleyerek bizi içimizde saklı duran olgun insanı (insan-ı kâmil) açığa
çıkarmaya davet ediyor.
Bütün kadim öğretilerde olduğu gibi, tasavvufta da
hayat bir yolculuk olarak resmediliyor ve bu yolculukta insanın geçmişin
çatışma ve yüklerinden yavaş yavaş arınarak gerçek benliğini keşfetmesi
isteniyor. Gerçek benlik, üzerine Tanrı’nın ışığının düştüğü;
Bilge bilim insanı İlya Prigogine, belirsizliğin varlığa içkin olduğunu
söylüyor. “Şans veya ihtimalden bahsettiğimizde artık bilgisizlikten dem
vurmuş olmuyoruz, yeni, daha geniş bir rasyonaliteden söz ediyoruz.”
Yeni paradigma bizi haşyete çağırıyor. Bilinmeyen
karşısında ürperişe. Belirsizliği ve bilinemeyenin esrarını kabullenen yeni
ve daha gelişmiş bir bilince çağırıyor. İnsan bilinemeyen karşısında kendi
sınırlarını keşfediyor. Bilim ve ruhu birbirinden ayıran sınırlar
anlamsızlaşıyor, ruh yaratılışın görkemi karşısında haşyetle sarsılıyor.
Bilinç, sufilerin irfanıyla tanışıyor. Ve pirimiz Yunus, bize asırlar ötesinden
göz kırpıyor: “Her dem yeniden doğarız / Bizden kim usanası.”