irem çetin
@icet59
İlk kez Oğuz Atay okurken denk gelmiştim Oblomov'a. Hatrı sayılır derecede adını anması, kitabı okuma isteği uyandırdı tabi. Eh Oğuzcum Atay'ı heyecanlandıran bu karakter okunmaya değer olmalı. Yaklaşık bi ilk iki yüz sayfada sadece "Oblomovluk" kavramını hissediyoruz, günlük hayatta kullanmak üzere kelime dağarcığımıza da eklemiş oluyoruz :) oblomovun tembelliğiyle başlayan hikaye yine birnevi bunun sonuçlarıyla bitiyor. Ama unutulmamalı ki her tembellik oblomovluk sayılmaz ! ;) Konu buralardan aşk çemberine, kazık yemelere, hastalığa falan dayanıyor. Oblomovluğun içten mi geldiği, yoksa tercih mi olduğunu tartışabiliriz ama onu öldürenin de bu olduğu gerçeğinden kaçamayız. Oblomovluk bu sayfaların içinde dolaşmadan, Oblomovkayı hayal edemeden anlaşılabilcek bir şey değil diye düşünüyorum. Hayran oldum, kızdım, kendime benzettim, sıkıcı buldum, mantıklı geldi...Birsürü zıtlığı aynı zamanda hissettiren en kendine has kitap karakterlerinden biri oldu bendeki yeri. Sevgili Olga'nın Ştolts'a ruh halini ifade edişiyle bitireyim, ucu biraz açık, kitaptaki genel hava gibi düşündürücü. “Mutlu değilim doğru. Mutluluğumun çok fazla oluşu mutluluk duymama engel oluyor” Hayatta bu seviyede olmak ... Ne diyelim, herkesin kendi oblomovkasına ulaşabilmesi dileğiyle.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sanırım ilk kez bir kitap incelemesi yapıyorum. Kitaba dair o kadar çok alıntı görüyordum ki abartıldığını düşünmeye başlamıştım ama fazlasıyla yanılmışım. Her merakıma yenik düşmenin sonucu bu kadar güzel olsa keşke. Neyse bunca zamana kadar Oğuz Atay ile tanışmamış olduğum için kendime kırgınım :) Tarzına alışmak güç, belki biraz da yorucu ama on numara bir eser.. Küçük detaylarla dolu. Sevgi'nin yanında sevgisiz, Bilge'nin yanında bilgisiz. Zihninde yarattığı benlikler ve soyadı. Hepimize, hatta insanlığa yaptığı göndermeler.. Bayılıyorum böyle inceliklere. Bitiriş kısmını da övebiliriz, yeterince tatmin ediciydi. Merak ettirici olaylar silsilesi içermemesine rağmen kendini okutturabiliyor olması aslında hepimizin içindeki hikmetlerin varlığı olduğundandır zannediyorum. Sahiden hangi hikmetiz, 1 mi 2 mi diğerleri mi ? Hangimiz kafamızda senaryolar kurmuyoruz ki ? Farkında olmadan tehlikeli oyunlar bile oynuyoruzdur kimi zaman. Hikmet oyun yazdıkça, ben de kafamdan bir şeyler yazdım. Zihnimle, zihnini anlamaya çalıştım. Yerinde olmaya çabaladım. Oyunun içinde oyunlar kurması dolayısıyla da gerçeklikle düşü ayırt edebilmek, bir paragrafı kaçırınca diğerlerini anlayabilmek güç. O, yaşarken anlaşılmaya mecburdu, eserse özenle okunmaya. Kendi iç dünyasıyla savaşmaya çekinenlere, ertleyenlere ve tüm hikmetlere... Kitap bana iyi geldi albayım. Okuyalım, okutturalım !
