iclal
@icllall
88 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı, kendisi hakkında pek bilgiye sahip olmadan okumaya başladım. Kitabı yavaş yavaş anlayarak okumama rağmen sanırsam bittiğinde hala olayı tam kavrayamadım. Genel olarak güzel bir kitaptı, yazarın kalemine alışmak benim için zor olmadı. Evet farklı bir tarzı var fakat zor değil. Ölümden ve cinsellikten sıklıkla bahsediliyor. Bu derece ölümü konu almasının sebebi de Japonya'da özellikle genç nüfusta intihar vakalarının çok fazla görülmesiymiş. Vatanabe'yi ve Reiko'yu çok sevdim. Midori ile arkadaş olmak isterdim. Okunmaya değer bir kitap.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Gogol'ün uzun seneler boyunca yazdığı fakat sonunu getirmediği kitabı. Kitap yarım kalmış, sonlara doğru birçok kopukluk var. Okuduğum 2. Gogol kitabıydı. Kalemini sevdiğim bir yazar çünkü okurken bir arkadaşımla konuşuyormuşum gibi hissettim. Karakterleri siyah ya da beyaz diye ayırmamış, iyi ve kötü yanlarıyla ele almış bu yüzden aynı karaktere yer yer acırken yer yer kızdım. Kitabın konusu birçok kez yazılmış fakat kısaca dolandırıcı Rus bir adamın hikayesi. Rus edebiyatı okuyanlar bilir ki kitapta uzun uzun anlatımlar mevcut. Keşke kitabın devamını okuyabilseydik. Güzel bir kitaptı.
3 öyküden oluşan kısa bir Gogol kitabı.
Kitabı en çok merak etme sebebim "Palto" hikayesiydi. Muhtemelen çoğumuzun bildiği "Hepimiz Gogol'ün paltosundan çıktık" aforizmasının sebebini öğrenmekti amacım.
Zaten öyküler çok kısa olduğu için spoiler vermeden yorum yapacağım.
İlk öykü olan Portre diğer öykülere nazaran daha uzundu, çok iyiydi diyemem ama güzeldi.
Burun öyküsünde mizahi anlatım vardı, yine güzeldi. Bölümün sonunda anlatıcı da bizimle birlikte tahmin yürütüp anlamlandırmaya çalışıyordu.
Gelgelelim Palto'ya: Baş kahraman Akakiy Akakiyeviç, Rusya'da yaşayan ve ezilen, toplumdaki sınıf farkını bize net bir şekilde gösteren bir kahraman. O dönem Rusya'daki alt tabaka- üst tabaka insan çatışmasını ele alan bir öykü. Güzel bir öyküydü.
"Hepimiz Gogol'ün paltosundan çıktık" ->
Bu sözün kime ait olduğu net olarak bilinmese de büyük çoğunluk Dostoyevski'nin söylediğini savunuyor. Gogol, 'Palto' öyküsünün yalın gerçekçiliği sayesinde Rus edebiyatına yön vermiş ve kendisinden sonraki yazarları etkilemiştir.
Akakiy Akakiyeviç gibi küçük,ezilen insanlar başkalaşmış, bu karakterler de bize Dostoyevski, Anton Çehov, Lev Tolstoy, Maksim Gorki, Ivan Turgenyev gibi yazarların eserlerinde kendilerini göstererek karşımıza çıkmıştır.
Okumasının zor olduğu gibi incelenmesinin de zor olduğu bir kitap. Kitap denemelerden oluşuyor ve temel konusu intihar. Kitabın ilk bölümlerinde anlamakta güçlük çektim, aşina olmadığım kelimeler vardı fakat bunları öğrendikçe ve okumaya devam ettikçe taşlar yerine oturmaya başladı. Çerezlik bir kitap değil ve bitirmek için acele edilirse eminim boşa okunmuş olur. Son bölüm olan Sisifos ise epey üzerinde düşündüren bir hikaye.
"Bir insan söylediklerinden çok söylemedikleriyle insandır."
"Aleve boyun eğmek, aynı zamanda hem en kolay, hem en güç şeydir."
*Dinle, Küçük Adam!*
Bu kitabı öneri üzerine okudum. Wilhelm Reich'in okuduğum ilk kitabı oldu.
Wilhem Reich, Freud'un öğrencisi ve başyardımcısı. Ruhsal hastalıkları tedavi ederken, cinselliği tedavi metodu olarak kullanmış ve Freud'un cinsellik ile ilgili tezlerine katılmamıştır. Bu çalışmaları nedeniyle dışlanmış, tutuklanmıştır. (kitabın son bölümü)
Kitap hakkında yorumuma gelirsek; ilk başladığımda kendimi suçlu ve diken üstünde hissetim. Yazarın üslubu gereği birçok okuyucu böyle hissetmiş. Bu kadar sert bir dille yazmasa olur muydu, bilmiyorum. Kitapta altını çizdiğim birçok kısım oldu. Okuyan herkes sever mi bilmiyorum ama sevmese de okuması gereken bir kitap kesinlikle.
Hangimiz küçük adamlarız, hangimiz küçük kadınlarız?
Kitaptan sevdiğim bir alıntı:
“senin dürüst, çalışkan ve ciddi bir insan olduğunu çok iyi biliyorum; bir arıya ya da karıncaya benziyorsun. ben sadece sendeki “küçük insan” yanını ortaya çıkardım, çünkü o binlerce yıldan beridir senin yaşamını kemirdi ve halen de kemiriyor. sen, küçük ve acınası olmadığın zamanlar büyüksün, küçük adam. bizim tek umudumuz senin büyüklüğün. sen büyüksün, küçük adam, yalnız kendi işini sevgiyle yaptığın, kendini mimariye, yontuya, resme, tarla ekimine coşkuyla verdiğin zaman; sen büyüksün, ama mavi gökten, geyikten, şebnemden, müzikten ve danstan zevk aldığın zaman; büyümekte olan çocuklarına, karının ya da kocanın vücuduna hayranlıkla baktığında; yıldızları incelemek için gözlemevine gittiğinde,diğer kadınların ya da erkeklerin yaşam üzerine yazdıklarını okumak için kitaplığa gittiğinde sen büyüksün. büyükbaban torununu senin dizlerinin üzerinde salladığı ve ona geçmiş zamandan ettiği zaman, belirsiz geleceğe güvenle ve bir çocuk merakıyla baktığın zaman sen büyüksün, küçük adam. sen büyüksün küçük kadın, ama
