ceren özsoy

ceren özsoy
@icre
atılıyorum sırlarına açılıyor hücrelerim
“Belki de bir türlü yaşamadığımız için bu kadar büyüdü aşk,” dedi, “aslında kısa bir şeydi, zamana yayıldı.”
Reklam
“İnsan kendini bile bir başkasını severek sevebilir ancak, benim zavallı kızım.”
(…) “Gençliğiniz haram olmuş desenize,” “İnsan gençliğini aşka vermezse, gençlik neye yarar?” “Ama sonunda kaybeden siz olmuşsunuz.” “Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?” “Ama kucağında bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.” “İyi ya, boş değildi kucağım.” “Ama yandınız, kül oldunuz.” “Ama vardım, kül bunun kanıtı.”
“Ağladığını hissettirmemek çok zordur,” dedi, “gözlerinden yaş akar, burnunu çekmemek için ağzından soluk alırsın. Verdiğin sızan soluk yüzünü sızlatırken, aldığın soğuk soluk boğazından geçer, kalbine iner. Omuzlarının titrediği hissedilmesin diye kaskatı kesilirsin. Ağladığını duyurmamak çok yorar insanı”
‘Karşı karşı dururken yüzüne hasret kaldım.’
Reklam