..ve ben korkuyorum çünkü etrafımdaki her şey sihirlenmiş gibi, çocukların yalnız kalınca duydukları o dehşetli korkuya kapılıyorum, ertesi günden, hayattan duyulan korkuya.
Ve yüreğimi dağlayan bir şey vardı içimde: Bir mutluluğun ya da bu mutluluğun yitirileceği korkusu, bir çaresizliğin ya da insanı yiyip bitiren bir arzunun düşüncesi...
Boşlukta süzülüyorum demek daha kolay olurdu, ama bu kelimeler bir şey anlatmıyor. Bildiğim tek şey, bir şeyin var olduğuydu, ama bu "bir şey"in ben kendim olduğunu bilmiyordum.