“Peki.” dedi. “Artık uyumam lazım. Neredeyse bir oldu.”
“Peki.” dedim.
“Peki.” dedi.
Kıkırdayıp “Peki.” dedim. Sonra hat sessizleşti ama kapanmadı. Âdeta odamda benimle birlikteymiş gibi hissediyordum ama bir bakıma daha iyiydi; sanki ben odamda, o odasında değilmişte sadece telefonla ziyaret edilebilen, görünmez ve belli belirsiz bir üçüncü mekândaymışız gibiydi.
“Peki,” dedi sonsuzluk kadar uzun gelen bir süre sonra. “Belki peki bizim sonsuza dek'imiz olur.”
“Peki.” dedim.