İffet
@ifoot
Bu kitap bittiğinde insanın içinde garip bir karışım kalıyor:
biraz hüzün, biraz umut… ve en çok da “insanlar sandığımızdan daha kırık ama yine de onarılabilir” hissi.
Eleanor’un dünyası başta neredeyse matematik gibi: düzenli, kontrollü, duygudan arındırılmış. Ama sonra küçük çatlaklardan ışık sızıyor. Ve sen fark etmeden onunla birlikte yumuşamaya başlıyorsun. Özellikle geçmişinin yavaş yavaş açılması… orada kitap bir anda sessizliğini bozup tokat gibi çarpıyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitap gri falan değil.
Gri dediğimiz şeyde bir tereddüt olur, bir çatışma olur. Burada öyle bir tereddüt yok. Sistem çok net, çok soğuk ve bilerek acımasız. Ama Ishiguro’nun yaptığı şey şu yüzden insanı afallatıyor: Karanlığı bağırarak göstermiyor. Kan yok, çığlık yok, isyan yok. Her şey “normal”miş gibi akıyor. Bu da karanlığı daha karanlık yapıyor.
