Ben çocukken karanlıkta en korktuğum şeylerin sülüetini görürdüm bazen izlediğim filmlerin oyuncularından Freddy Krueger bazen ise bütün duvarı kaplayan bir örümcek sırf korkumu yenmek için o karanlık köridordan koşarak geçmek yerine o silüetin gerçekliğine bakardım ama aslında hiçbir şeyin olmadığını zihin oyunu olduğunu öğrendim korkularımın üzerine giderek ama şu bir gerçek ki bunlar dışında izlediğim metafizik varlıklara ait filimler bu varlıklar yadsınamaz korkumun üzerine gitmek istedim yani onlardan korkmuyorum görmeye hazırım dediğimi hatırlıyorum tabi bu çocuk aklıyla verilmiş bir karardı sadece korkularıma boyun eğmeyen biri olduğumu kendime ıspatlamak içindi bir korkumda yalnızlıktı büyük bir aile içinde büyüdüm o yüzden kalabağı seviyordum yada öyle sanıyordum taa ki yalnızlığı yaşayana kadar aslında korktuğum yalnızlık yaşlandığımda bir evde tek olmak ve kimsenin ruhu duymazken ölmekti belkide, yalnızlığı sevdim evet ama alışması zor oluyor heleki o yalnız kaldığın yerden ilk başta var olan insanların tek tek gitmesi sonucu yalnız kalınıyorsa daha zor çünkü her köşede anısı var misal dün gece televizyon izlemek istedim uzun zamandır izlemeyi bırakmıştım ve Mısır patlatıp sonra yayın akışında ne var diye gezinirken çghb gördüm bizimkiler hiç sevmezlerdi ama ben çok severdim o olsun diye kumanda kavgası ederdik ama bu kavgayı edicek kimse yoktu o yüzden izlemesininde pek keyfi olmadı ikinci yada üçüncü skeçten sonra tv kapattım ve bu gecede aslında bunu yazmaya buraya gelme sebebimde uyumak için tam yatağıma geçerken içimden bir ses dediki neyine güveniyorsunda şu koca evde rahat uyumaya gidiyorsun ya bir anda beliriverirseler gırtlağını sıksalar diye diğer bir iç sesten cevap geçikmedi şüphesizki Allaha güvenirim o beni zayi etmez diye. Kimilerin varlığına