İbrahim Çakır
@iibrhm_
"Yeni tanıdığınız bir insanın gülüşünden başta hoşlandıysanız, çekinmeden onun iyi bir insan olduğunu söyleyebilirsiniz."
Sayfa 50 - Anonim Yayıncılık
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Aslında insan yalnız bir varlıktır. Bütün kıssalarda, insanla ilgili bütün mitolojilerde, bütün beşerî dinlerde, insanın yalnızlığı tarih boyunca muhtelif şekillerde ve dillerde ifade edilmiştir:
"Bu alemde insana eziyet veren onun yalnızlığıdır."
Bu yalnızlık niçindir?
Erich Fromm "Yalnızlık aşktan ve yabancılıktan doğar" diyor, bu doğrudur. Bir mabuda, bir sevgiliye âşık olan kimse, diğer bütün çehreler ile yabancılaşır ve ondan başka hiçbir şeyi arzulamaz. O olmadığı zaman ister istemez yalnız kalır. Çevresindeki fertlerle, eşyayla ve diğer şeylerle yabancı olan kimse, onlarla bütünlük kuramaz, onlarla anlaşma sağlayamaz, yalnız kalır ve yalnızlık duyar. İnsan, insan olma merhalesine yaklaştığı oranda daha fazla yalnızlık hisseder. Daha derin olan, daha üstün ve daha seçkin bir ruha sahip bulunan kişilerin, halk yığınlarının günübirlik heveslerinden ve genel zevklerinden sıkıntı duymakta olduğunu görürüz. Veya ruhları yüceldiği ve aşkın düşüncelere kapıldıkları oranda toplumla ve zamanla aralarına mesafelerin girdiğini ve zaman içerisinde yalnız kaldıklarını görürüz. Dahilerin biyografilerini okuduğumuzda onların en belirgin sıfatlarından birinin kendi dönemlerindeki yalnızlıkları olduğunu görürüz. Kendi dönemlerinde meçhuldürler, gariptirler ve yurtlarında yabancıdırlar. İnsan kendi toplumunda yalnızlaştıran sebeplerden biri, halkın tamamının tanıdıklarına, onun yabancı olması, halkın içip tat aldığı su kaynağının kenarında onun susuz kalışı, herkesin iyice yiyip doyduğu sofra başında aç kalışıdır. Ruh, tekamüle ulaştığı Kur'an'da Adem'in kıssası diye bahsedilen aşkın, insana erdiği ölçüde daha bir yalnız kalır.
Kim yalnız değildir?
Herkes ile aynı düzeyde olan, zamanın rengini almış bulunan herkesin rengini, kendi rengi edinen, herkesle anlaşabilir olan ve her
"Konuşması düzensiz, coşkulu, hezeyan dolu; içgüdüsel ve bazen de anlaşılmazdır, fakat hem sözlerinde hem sesinin tonunda olağanüstü güzel şeyler duyulur. Yine de konuşmaya başladığında karşınızdakinin bir deli olduğunu anlarsınız. Akıldışı sözlerini kâğıda aktarmak güçtür. İnsanların alçaklıklarından, hakikate kafa tutan zorbalıktan, zamanla yeryüzüne inecek olan güzel hayattan, zorbaların aptallığını ve acımasızlığını her dakika anımsatan pencerelerin parmaklıklarından bahseder. Ve ortaya eski, ancak henüz söylenmemiş şarkılardan oluşan karışık, tutarsız bir potpuri çıkar."
