Ocağın kənarında oturub hisslərini sözlərlə ifadə etməyə çalışan bir insan obrazındayam. Bura gəlməyim də ilk dəfə, deyil. Mən hər bazar gecəsi bura gəldim. Bəlkə də sənsizliyə burda tapındım, amma sənin qədər parlaq və nurlu olmasa belə, bu yüksəklikdən ulduzları və soyuq insanların məskən saldığı evlərin işıqlarını seyr etməyi sevirəm. Bəzən o evlərin hansısa birində sən yaşayarsan deyə düşünürəm, sonra da uşaq düçüncələrinə sahib olduğum üçün elə özüm özümə gülürəm. Bilirsən? Mən əvvəllər çox gülərdim, amma bir söz var ki, “Ən çox gülən insanlar elə ən küskün insanlardır”. Əlbəttə ki, mən də küskün idim. Amma sən də mənə dünyadakı insanların eyni olmadığını anlatdın..