“Gözden ırak olan gönülden de Irak olur “ derler. Ama sadece derler. Aslı yok gibi gelir bana. Bazen, belki de çoğu zaman, gönlün başköşesinde oturur. Gönlün bahçesinde kırık kanat sesleri duyulur hasreti çekilenin. Gönül penceresinin pervazlarına “âh’lı” sesleri vurur gözden ırak olanın. Yeter ki gönülden ırak düşmesin insan; göz önünde olsa da , gözde olamaz asla. Yeter ki gönülden kovulmasın insan; hep görünse de gönlün güzidesi olamaz. Gönlün terk ettiğine göz istese de yakın olamaz.
Senai Demirci