...kendimi dükkanın kapısının önünde bulsam, ordan da kovsam, üç beş kuruş para sıkıştırıp cebime, "Git koçum bir daha görmeyeyim seni bu dükkanın önünde" desem, nasıl rahatlarım kim bilir? Ama kendimi kovamıyorum. Kendimin içinden çıkıp gidemiyorum. Bedenim ruhumun betonu gibi, çık içinden çıkabilirsen.
Her gün güzel evi olan insanlarla tanışıyorum , hatta bu insanların birden çok evleri , araçları , yatları, mücevherleri var , ama onlar sanki bir yenisi kendilerini sonsuz mutluluğa ve huzura götürecekmişcesine daha fazlasını istiyorlar..