Mutlu ve öncesiz-sonrasız olan bir varlık ne kendi başını derde sokar, ne de başkasının. İşte bu yüzden de ne öfkeye ne de sevince kapılır, çünkü bu tür şeylerin hepsi acizliktir.
Din, insanı bu dünyada sıradanlaştırırken Tanrı’nın huzurunda mükemmelleştirir, felsefe ise insanı bu dünyada mükemmelleştirirken, Tanrı’nın huzurunda hadsizleştirir.