İlayda Alişan
@ilaydaaren
Kırıkkale
Ankara
6 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Başkarakter 15 yaşında bir genç. Çocukluğundan beri süregelen bir bacak hastalığı var ve sürekli ameliyat olma korkusuyla yaşıyor. Kitap boyunca, hem fiziksel acılarını hem de ruhsal sıkıntılarını içten içe hissettiriyor. Peyami Safa, kendi geçirdiği uzun süren hastalık dönemlerinden ilham alarak yazdığı için anlatım çok gerçekçi. Bir doktor muayenehanesinde ya da hastane odasında karakterle birlikte bekliyormuşsun gibi bir his veriyor.
Ama sadece bir hastalık romanı değil bu. Aynı zamanda psikolojik derinliği olan, aşkı, hayal kırıklığını, umudu ve çaresizliği işleyen bir eser. Genç adam, çok sevdiği ve hayran olduğu Nüzhet’e karşı büyük bir sevgi besliyor, ama onun başka biriyle evlendirilme ihtimali, hastalığının getirdiği güçsüzlükle birleşerek hayatını daha da zorlaştırıyor. Onun umutsuzluğu, aşkı ve çaresizliği anlatılırken öyle bir samimiyet var ki, sanki insan kendi gençlik acılarına dönüp bakıyor gibi hissediyor.
Çok beğendim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çok ince bir kitap olmasına rağmen dolu dolu bir hikaye. Yoksulluk, ırkçılık, dostluk, vefa, hırs, masumiyet, saflık... gibi konulara değinmiş, zengin içerikli bir kitap. 1930' lu yılların Kaliforniyasında yaşanan insanlık ayıbı ırkçılığa özellikle yer verilmiş. Kitabın isminden de anlaşılacağı gibi yazar, işçileri farelere benzetiyor. Çünkü tıpkı onlar gibi bir hedefleri, amaçları olmadan, karın tokluğuna kan ter içinde çalışıyor, insan olduklarının bilincinde dahi değilmişcesine iğrenç yataklarda uyuyor, berbat yemekler yiyorlar. İşin kötü tarafı bunu kabul ediyor, değiştirmek için bir çaba sarfetmiyorlar. George ve Lennie onların aksine hayallere sahip. George her ne kadar bu hayallerin gerçekleşmeyeceğini bilsede sırf umudunu yitirmemek ve Lennie ' yi mutlu etmek için sürekli anlatıp durur. İnsanların emeklerinin karşılığını alamamasına yani işçi hakları sorununa da değinmiş John Steinbeck.
Ben çok beğendim.
