Birini sevmekle birinin acılarını sevmek çok farklıydı. Acılarını sevmediğiniz sürece, onları anlamadığınız sürece, onlara katlanamadığınız sürece, sevgi hiçbir şeye yetmiyordu.
Reklam
Berbat bir dünyada yaşıyorduk ve eğer bazı insani duyguları geride bırakırsanız istediğinizi düşündüğünüz hayatlara sahip olabiliyorsunuz. İyi bir kariyer, para, marka kıyafetler, saygınlık, hayranlık... Her şey sadece insanların arasında nasıl davrandığınızla ilgiliydi. İnsanların beklentileriyle... Onları karşıladığınız sürece kraldınız. Ya da benim gibi onları karşılayabileceğinizi gösterdiğiniz ama uzak durmayı seçtiğiniz zaman bir tanrıça olabilirdiniz. İnsanlar iki şeyi çok seviyordu, sürekli onlarla ilgilenen "güzel" insanları ve onlarla ilgilenmeyen "güzel" insanları.
İnsanlar uzaktayken elden bir şey gelmez deyip trajediye gözlerini kapatırlar ancak korktuklarını bahane ederek yanlarında olan olaylara da yaklaşmazlar. İnsanların geneli hissederler ama harekete geçmezler acıyı paylaştıklarını söylerler ama hızlıca unutuvetirler.
Benim anladığım kadarıyla bunların hiçbiri hakikat değildi.
Ben, böyle bir hayat sürmek istemedim.
