Hayatın omuzlarına yüklediği tarifsiz acılarla her gece sessizce yatağına uzanır, günlerce, aylarca, hatta yıllarca ölümü dilerdi. Ama nafile… İçten içe bilirdi; bu acımasız hayat, onu en mutlu anında, en savunmasız halinde yakalayacak, sinsice sokulup ruhunu ağır ağır yıpratarak onu yeniden ve usul usul öldürecekti.