Sonra tüm seslerin sonu olan bir ses geliyor. Hakiki sessizliğin ilk ânı. Ve o hakiki sessizlik aynı zamanda ilk hakiki karanlık. Ateşten yayılan ışığın dağınık halesiyle çevrilmiş mükemmel yuvarlaklıkta bir delik halinde çakıyor. Gözü dönmüş bir halde yakalayabildiği herkesi yutuyor. Carlos. Mitchem. Lee. Bob. Alison. Janice'lerden en azından biri. Kendini bile yutuyor.
Sonsuza dek sürüyor, derken bitiyor.
Ve ben koşuyorum.