Pierre Rivière
@ilcavaliereinesistente
151 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İran’ın “Anti Emperyalizmi” ve Birtakım Sol Tutumlar
Devrimci refleksin salt “anti-emperyalizm” üzerinden tanımlanması, devrimci mücadelenin en tehlikeli sapmalarından biridir. Çünkü bu yaklaşım, İran gibi teokratik ve bölgesel hegemonya arayışı olan bir yönetimin yanında bile saf tutulmasına yol açabilmektedir. Böylece devrimci dinamiklerin, kendisini “anti-emperyalist” olarak sunan mevcut iktidar tarafından bastırılmasına sessiz kalınmaktadır. İran’ın önemli devrimci partilerinden biri olan Tudeh’in hâlâ bu çizgide ısrar etmesini başka türlü okumak güçtür.
Türkiye’de kendisini sol ya da sosyalist olarak tanımlayan bazı parti ve çevrelerin İran rejimini anti-emperyalist olarak değerlendirmesi, İran halkının meşru hak mücadelelerinin bastırılmasına dolaylı bir onay anlamına gelmektedir. Üstelik bu toplumsal hareketlere sıklıkla “dış destekli” denildiğini de duyuyoruz. Sanki emperyalist olmayan bir ülkede bir ayaklanma yaşandığında, o ülkenin yönetimi otomatik olarak anti-emperyalist bir konuma yerleştirilmektedir.
Geçmişte Saddam Hüseyin, Esad ve Kaddafi benzer gerekçelerle desteklendi; bugün de aynı refleksin Hamaney’i neredeyse “şeyh” ilan edecek bir noktaya varabileceğini öngörmek zor değildir. Oysa hiçbir ülkeye dış müdahale meşru değildir; fakat bu ilke, her kapitalist ülkenin anti-emperyalist olduğu anlamına gelmez. Kapitalist üretim ilişkilerini sürdüren bir devletin anti-emperyalist olduğu iddiası, Marksist çözümlemenin temel çerçevesiyle çelişir. Devrimci bir dönüşümün gerçekleşmediği bir düzende “anti-emperyalizm” çoğu zaman retorik bir söylemden ibaret kalır.
İran teokrasisi yıllardır hem kendi halkına hem de bölge halklarına ağır bedeller ödetmektedir. Kamusal kaynaklarını dış politik güç projeksiyonuna yönlendirmekte, en küçük hak arayışını sert biçimde bastırmaktadır. Özgürlüğün sistematik olarak
İşçi sınıfı, yurtseverlikten kurtulamadığı müddetçe burjuvazinin esiri olarak kalır, zira yurtseverlik ('yaşadığımız toprağı, teneffüs ettiğimiz havayı sevmek' değil) burjuvazinin ulus-devletini savunmaktır.
Noktalama işaretlerinin yokluğuyla silmek
beni hep burada son yerimde tanımış olan ötekiler bana kendilerinden söz ediyorlar belki benden de söz ediyorlar sanki hiçbir şey olmamışçasına doğan ve yok olan geçici mutluluklar ve bitmez tükenmez hüzünlerin sonunda
beni henüz tanımayan ötekiler de kendi kendilerine fısıldayarak güçlü adımlarla geçip gidiyorlar ıssız bir yere gidip sığınmışlar oraya sonunda kendi başlarına kalmak için yüreklerinde birikenleri kimsenin duymaması için
bana baktıkları zaman bir yalnızlıklar canavarıyım ilk kez insan görüyor ve kaçmıyor kâşifler deriyi çantalarında götürüyorlar
aniden uzakta adım ses hiçbir şey sonra aniden bir şey bir şey sonra aniden hiçbir şey uzakta sessizlik demek ki yaşıyorum ziyaretçim olmadan böyle yazdım işte ziyaretçim yok bu kez yalnızca kendi öykülerim var yalnızca katlanma gücümü aştığında bozmak zorunda olduğum sessizlikten başka sessizlik de yok ben bununla sürdürmek durumundayım
Geçmiş önümüzde durmaktaysa ve dahası üzerimize doğru gelmekteyse ve biz de ona karşı hamle yapmakta isek "şimdi" neresidir?