ilhamaliyeva
@ilhamaliyeva
booktrovert
bookaholic
Baku, Azerbaijan
88 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Özünü tanı...
Puan vermedi·652 syf.·
2024 48. kitabı
Dan Brown kitabları haqqında rəy yazarkən ilk qeyd edilməsi lazım olan cümlə budur: Bu kitablar tam bir ensiklopediyadır. Sözün həqiqi mənasında. Kitablarda o qədər məlumatlar var ki, günümüzdə bunlar haqqında düşünüb, axtarış etmirik. Dan Brown bilinməsi lazım olan və ya olmayan hər cür maraqlı məlumatı bizim gözlərimizin önünə sərir. Həm də çox böyük bir ustalıqla.
"İtirilmiş simvol" kitabında bu dəfə Vaşinqtona səyahət edirik. Ölkəni xarakterizə edən küçələrində gəzir, tikililəri tanıyır və onların gizli sirləri haqqında oxuyuruq. Robert Lenqdonun bu dəfəki macərası da ən az əvvəlki hekayələrində olduğu kimi heyrətamizdir və sirrlərlə doludur. Çox kitab oxuyub, film izlədiyimə görə bəzi səhnələri asanlıqla öncədən təxmin edə bilirəm. Bəzən də hekayənin gedişatı elə bir hal alır ki, təəccüblənməyimə mane ola bilmirəm.
Bu kitabda Robert Lenqdon özü istəmədiyi halda çox yaxın dostunu xilas etmək üçün yenə bir çətin tapmacanı həll edib, masonların dünyanı dəyişə biləcək sirrini açmalıdır. Çox çarəsizdir, sirri açmaqdan başqa şansı yoxdur. Bu təhlükəli səyahətdə yenə bir çox çətinliklərlə və hətta ölümlə üz-üzə gəlir. Sona qədər getməyə çalışır, qarşısına çıxan hər əvvəlkinə nisbətən daha da qəliz olan yeni bir sirrlə baş-başa qalır, bəzən kömək alır, bəzən təkbaşına həll edir. Tək düşündüyü isə dostunu xilas etməkdir.
Hekayədə verilən əsas mesajlardan biri hətta deyərdim ən vacibi biliyin və insanın özünü tanımasının gücü haqqındadır. "Bilik qüvvədir, düzgün biliklər isə insana möcüzələr yaratmağa və tanrıya bənzəməyə imkan verir"
Reklam
Siz heç sizi yaralayana məktub yazmağı düşünmüsünüz?
Puan vermedi·57 syf.·
2024 47. kitabı
Franz Kafka "Babaya mektup" kitabı Franzın 1919-cu ildə öz atasına yazdığı amma heç bir zaman ona göndərmədiyi məktubudur. Milenaya yazdığı məktublarında həmçinin bu məktubundan söz açmışdı hətta, məktubu oxuması üçün Milenaya göndərmişdi amma atasına göndərmədi. Yüksək ehtimalnan bu məktubun da yox edilməsinin tərəfdarı idi amma məktub bütün digər məktublar kimi onun ölümündən sonra çap edilib.
Bu məktub bir etirafdır həm də, atasına qarşı yönləndirilmiş ağır ittihamlarla dolu olan bir etiraf. Yəqin ki, düşüncələrini və duyğularını kağızlara tökərkən göstərdiyi dəli cəsarəti onu sahibinə göndərmək üçün yetərsiz qalıb. Franz Kafka məktubunda xarakterinin tamamlanmasında, yaşadığı həyatında qəbul etdiyi hər bir qərarda, digər insanlara olan münasibətində, seçdiyi ixtisasda, həyatdan qaçış yolu olaraq gördüyü yazı yazmaqda, evlənməməsində atasının necə böyük rol oynaması, onun təsirinin üzərində necə güclü olmasını qələmə alıb. Məktubun yarısında isə belə bir cümlə var: " Bu mektubda bura qədər şüurlu olaraq nisbətən çox az nələrisə gizlətdim, indi və daha sonra bir çox şeyi qəsdən gizlətməli olacağam çünki, bunları sənə və özümə etiraf etmək çox çətindir." Məktubda yaxşı hiss etdirən çox az xatirə var və məktubu oxumaqla Franzı daha yaxından tanımaq olar. Məktubun sonunda isə atasının adından özünə yazdığı daha doğrusu atasının verə biləcəyi cavab məktubu ehtimalından yola çıxılmış kiçik bir hissə də var ki, bunu oxumaqla başa düşmək olar ki, əslində o mövcud olan ata-oğul münasibətində təkcə atasını günahlandırmır həm də, özünü günahlandırır. Bəlkə də ən çox özünü günahlandırır. Məktubda təsirli olan hissələrdən biri də evliliyə olan qorxusundan bəhs edərkən yazdığı bu cümlələrdir: " Mənim evliliyə olan fikirlərimi və sənin evliliyini də nəzərə alaraq evləndiyim
Doğru hiss etdirən yanlış sevgi...
Puan vermedi·320 syf.·
2024 46. kitabı
Çox güman ki, bir çoxlarınız Franz Kafkanın "Milenaya məktublar" hekayəsindən xəbərdarsınız. Bilməyənlər üçün yazım.
Franz Kafka 37 yaşında ikən öz əsərlərini çexiya dilinə tərcümə edən Milenaya məktublar yazmağa başlayır. Əvvəlcə bu məktublar iş haqqında olsa da, sonradan Franz Kafkanın Milenaya aşiq olması ilə sevgi məktublarına çevrilir. Milena isə 23 yaşında və evli bir qadındır. Milenanın xahişi ilə onun yazdığı məktublar Franz Kafka tərəfindən yandırılaraq yox edilir, lakin Franzın öz məktubları dostu Max Brod tərəfindən yox edilmək əvəzinə çap edilərək kitab halına gətirilir. Franzın ölümündən sonra bu, necə bir xəyanətdir?
Franz Kafka məktublarında F.M.Dostayevskinin "İnsancıklar" əsərindən bəhs edir hansı ki, o kitab da kişi və qadının qarşılıqlı məktublaşmasıdır. Özü hardan bilə bilərdi ki, bir gün onun da yazdığı məktublar kitaba çevriləcək.
Bizim heç vaxt Milenanın yazdığı məktubları oxuya bilmə şansımız olmayacaq və dolayısı ilə onun duyğuları, bu münasibət haqqında düşündükləri və ən önəmlisi isə Franzı sevib sevmədiyi barədə məlumat almaq şansımız olmayacaq. Amma Franz elə gözəl sevdi ki, bu sevgi yanlış olsa da. Məktubları elə tər-təmiz duyğularla yazıb ki.
Məktublar 1920-ci ilin aprel ayından noyabr ayına demək olar ki, hər gün yazılıb Kafka tərəfindən. Sonra isə ildə 2 dəfə. Kafka 1924-cü ildə isə vərəm xəstəliyi səbəbindən 40 yaşında rəhmətə gedib. Heç vaxt evlənməyib.
Məktublar bir tərəfli olduğu və monoloq şəklində yazıldığı üçün oxuyarkən sıxılmağınız mümkündür. Həmçinin, Franz və Milenanın ortaq tanışları haqqında məlumatlar olsa da, biz onları tanımadığımız üçün o hekayələr də maraqsız gələ bilər oxuyucuya. Franz daha çox öz həyatı və müxtəlif hadisələr haqqında düşündükləri haqqında və təbii ki, Milenanın məktublarına cavab yazır, məktubları
İnsan ən çox hansı anda tam səmimi olur?
Puan vermedi·64 syf.·
2024 45. kitabı
Bir gün R. adlı yazar tanımadığı bir qadından məktub alır. Bu məktub həmin qadının ona 15 ildən sonra etdiyi sevgi etirafıdır. Məktub o qədər səmimiyyət və sevgi ilə yazılıb ki, oxuyarkən qadının yaşadığı duyğuları hiss etməmək mümkün deyil. Məktubda qadının ona aşiq olduğu gündən məktubu yazan günə qədər hiss etdiyi bütün duyğular, düşüncələr, çəkdiyi bütün iztirablar qələmə alınıb. Yazar nə hiss etdi bilmirəm, amma mən ürək ağrısı ilə oxudum məktubu.
Hekayəni tamamilə məktubu yazan qadını bir saniyə belə olsa mühakimə etmədən, qərəzsiz oxumaq lazımdır. Çünki əks halda bütün baxış bucağınız dəyişə bilər və siz də o qadını bəlkə də, yazarın heç anlamadığı qədər anlamaya bilərsiniz.
Hekayədə adı çəkilməyən, bilinməyən o qadın yaşadıqlarından əsla peşman deyildi amma mən kaş ki, yazarın onu tanımadığı kimi o da gənc yazarı tanımasaydı, bütün qəlbi ilə sevməsəydi, ona bu qədər bağlanmasaydı deyə düşündüm. Bu sevgi hekayəsi qarşılıqsız idi çünki yazar bu qadını heç tanımadı hətta gözlərinin içinə baxdığı anlarda belə, hətta məktubu oxuyub, bitirdikdən sonra belə. Hər ikisi fərqli yollarla özlərini sonu xoşbəxt olmayan bir həyata məhkum etmişdi sanki. Qadın yazarı tanıdığı, onu sevdiyi üçün, yazar qadını heç tanımaq istəmədiyi üçün.
Bəs bilinməyən bu qadın hansı anda tam səmimi olaraq bu məktubu yazmaq qərarına gəldi? İnsan ən çox hansı anda özünə səmimi olur, özünün və yaşadıqlarının fərqində olur? Yaşadığı hər gün olmadığı mütləqdir əlbəttə...
Puan vermedi·140 syf.·
2024 54. kitabı
Duyğularımıza, düşüncələrimizə və ya xarakteristik özəlliklərimizə nə dərəcədə bağlıyıq?
Bu hekayədə adını bilmədiyimiz qırx yaşlarında olan qəhrəmanımız duyğularını, düşüncələrini, xarakterini bəzən də, yaşadıqlarını gündəliyinə yazır, adını "Yeraltından və ya gizlində qeydlər" qoyur və siz də oxuyursunuz. Qəhrəman özü haqqında o qədər şəffafdır ki, özünü və yaşadıqlarını o qədər yaxşı anlayır ki, o qədər fərqindədir hər şeyin yazdıqlarını hiss etməməyiniz və ya özünüzdə əksini tapmamağınız mümkün deyil. Bu yazıların çox ağıllı birinə ya da tamamilə dəli birinə aid olduğunu anlamaq da bir o qədər çətindir. Sona qədər oxudum amma buna qərar verə bilmədim. Bu xarakterlə çox ortaq özəlliklərimiz var. Bəlkə buna görə də, oxumaq və anlamaq bu qədər çətin idi.
Sadəcə düşünün ki, hər hansısa bir xarakteriniz var və sonuna kimi, nə olur olsun onu qorumağa çalışırsınız. Amma qəbul etmək lazımdır ki, yaşadığımız dünyada və həyatda bu həmişə mümkün olmur. Kimlərəsə və hansısa bir şəraitə görə nələrisə dəyişdirmək məcburiyyətində qalırıq, özümüzdən, duyğularımızdan vaz geçirik, uyğunlaşmağa və ortaq yol tapmağa çalışırıq. Mənim fikrimcə bu çox normal bir haldır. Tamamilə duyğusuz və qayğısız ola bilmərik. Bəzən güzəştə getməyi də bacarmalıyıq.
Diqqətimi çəkən məqamlardan biri də qəhrəmanın başqa insanların düşüncələrini onlarla ünsiyyət qurmadan təxmin etməyə və özünü buna inandırmağa çalışması idi. Gündəlik həyatımızda da tez-tez yanıldığımız bir mövzudur. Özümüzü ifadə etməyi bacarmalı və ən önəmlisi də, qarşı tərəfin özünü ifadə etməsinə icazə verməliyik. Başqa bir halda yaşamağımızı çətinləşdirərik sadəcə.
Hekayədə dialoqlar və ya qarşılıqlı münasibətlər az olduğuna görə oxuyarkən sıxıla bilərsiniz. Amma yenə də təbii ki, oxumağa dəyər yazılar idi.
Reklam