Canım kendim, iyi haber. Artık istemiyorum. Son günlerde hayat o kadar güzel geliyor ki. Yaşamayı zaten çok seviyorum, iyisiyle kötüsüyle. Mutluluğun da umutsuzluğun da geçici olduğunun farkındayım uzun süredir. Dediğim gibi, son günlerim çok farklı. Hayat sakin, dingin, kötü şeyler pek etkilemiyor. Mutluyum, sokakta şarkı söyleyerek, dans ederek yürüyorum ve utanmıyorum artık. Güzellikler sıra sıra geliyor, kararlarım oturuyor. Artık bir hedefim var. Kendimi geliştiriyorum, neredeyse hiç boş vakit bulamıyorum bile, oradan oraya koşuşturuyorum. Bütün vücudum ağrıyor yaklaşık bir haftadır, onun da alışması lazım bu tempoya. Eskiden erteleyip yapmaya üşendiğim şeyleri yapabiliyorum, kendime sözüm geçiyor. Endişesiz, huzurlu, mutlu günlerim. Bir insanın kötü biri olduğunu anlayınca sorgulamıyorum, değişsin iyi olsun mutlu olsun diye uğraşmıyorum. Kabulleniyorum ve uzaklaşıyorum. Bu herhangi biri olabilir. İnsanlarla daha rahat iletişim kurabiliyorum, çekinmiyorum. Söylemek istediğim şeyleri insanlara rahatça söyleyebiliyorum. Dün yolda yürürken biriyle tanıştım, Ali. Boş boş muhabbet ettik, saatlerce belki. Bu garip bir olay benim için. Rahattım, sorgulamadım, dinledim, anlattım.
O (M) da geliyor aklıma bazen, sadece alışkanlık olduğunun farkındayım. Sorguluyorum, onu istiyor muyum, seviyor muyum diye. Hayır. Ne heyecan, ne bir şey, hissetmiyorum. Üzülüyorum biraz, onu hep sevebilmek isterdim çünkü. Sevemediğim için üzülüyorum azıcık işte. Geçti işte, bu kadardı. 27326