ilke meyus
@ilkemeyus
Barışın egemen olduğu toplumlarda korku yoktur. Savaş, hırslar ve menfaatler için, bir insan topluluğunu katletmektir. İnsan özgürce okumalı, özgürce uyumalıdır Otto Frank’ın da dediği gibi... ‘Özgürlük, kimsenin sana zarar vermeyeceğinden emin olarak uyumaktır... ‘
Barış içinde yaşamak dünyada ve toplumda en önemli ölçütlerden birisidir. Barış tacı, saltanat tacıyla kıyaslanamayacak kadar güzel ve değerlidir , demiş Epicure. Bu kitapta daha küçücük yaşta savaşla yüzleşmek zorunda kalan bir kızın kendi ağzından yaşadıklarını gördüm. Anne Frank, her şeye rağmen o kadar hayat dolu, o kadar yaşama isteğiyle harmanlanmış bir çocuk ki... İnsan ne yaşarsa yaşasın vazgeçmemeli. Henüz on üç yaşında, gerçeklerle yüzleşmek, kendini geliştirmeye çalışmak, kendince çaba göstermek... Bunlar, savaş yıllarında ufacık bir kızın yaşadığı şeyler... Her şeyleri kısıtlanmış, saklanmaya çabalayan, tutsak bir çocuğun korkusu, direnmeye çalışan . Bir çocuğun sırf dininden kaynaklı, ırkından kaynaklı bunca acıya, kısıtlamaya maruz kalması... İnsanlığın ne kadar faşist, acımasız olduğunu bir kez daha gösterdi. Bir arka evde gizlenirken her gün korkuyla yaşarken, yaşadığın yerin kapısını bir kütüphaneyle gizlemişken bile, ‘Kötümserliğim tutuyor bazen ama asla umudumu yitirmiyorum. ‘ diyen bir kız çocuğu düşünün. Ben düşündükçe kalbim sıkışıyor, içim kan ağlıyor. Denemeye devam ediyor, her şeyin iyi olacağına inanıyor. Ölümü beklerken bile yeni bir dil öğrenmeye çalışıyor. Kitaplar okuyor. Yazmasını geliştirip yazar olma hayalleri kuruyor. Aşık oluyor. Hakkı olan her şeyi yapmaya çabalıyor, başarmak, yaşamak istiyor. ‘Barış içinde yaşamak varken birbirinin gırtlağına yapışmak neden? ‘ diye soruyor sürekli. Özgür olmak bir kız çocuğu için bu kadar uzak ve bir o kadar da gerekli. Zulümü görüyor
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dönüşüm, Kafka'yla tanıştığım ilk roman, Kafka'ya hayran kaldığım ilk kitabı... Kafka, bu eserinde yaklaşık 6 sayfa boyunca yataktan düşme sahnesini betimlemiş, bunu okuru sıkmadan yapmak gerçekten olağanüstü bir durum. Tam tersine okurken kendinizi bir böcek gibi hissediyorsunuz. Kafka'nın her satırda size hissettirdiği bir çok duygu oluyor sizi ordan oraya sürüklüyor. Kitabın sonunda sorguluyorsunuz, düşünüyorsunuz, acaba beni sadece işlerine yaradığım zaman mı seviyorlar ? Kesinlikle gerçeklerin yüzünüze sertçe çarptığı bir kitap...
