"Raskolnikov: Acaba ben bunu nerede okumuştum?diye düşündü . Nerede okumuştum? Bir idam mahkumu ölümünden bir saat önce şöyle söylemişti ya da belki düşünmüştü: Yüksek bir yerde, bir kayanın üzerinde yalnızca iki ayağını koyacak kadar yer kalsa, dört bir yanı okyanuslara giden uçurumlarla, karanlıklarla çevrilse ve sonsuz yalnızlık, bitmez tükenmez fırtınalar hüküm sürse; o, küçücük yerde ömrü boyunca , binlerce yıl,ebediyen ayakta da dursa;yaşamın böylesini bile ölmekten üstün tutacaktır. Yeter ki yaşasın, yaşasın, yaşasın! Her nasıl olursa olsun yeter ki yaşasın ! Ne yaman bir gerçek !Tanrım! Ne yaman! İnsan alçaktır! sözlerini ekledi. "
"Son zamanlarda üstüne garip bir hüzün çökmüştü . Bu hüznün keskin ve yakıcı bir yanı yoktu. Ama bu kederden süreklilik, sonsuzluk esintileri yükseliyordu. Genç adam , çaresiz ve uzun yıllar boyunca bu aynı soğuk , öldürücü kederi yaşayacağını sezinleyebiliyordu..."