Heidegger, Hölderlin ve Şiir Dili Konusu kitabındanFelsefe
Yeni Bir Dasein Şiirine Doğru
Fransız şair Arthur Rimbaud, şiirsel strateji üzerine yazdığı mektuplarda sık sık şu ifadeyi kullanır: “je est un autre,” yani “ben başkasıdır.” Bu formülasyon ilk bakışta benliğin coşkulu bir terk edilişini düşündürebilir; bu durum, belki de şairin Illuminations adlı eserindeki “Enfance” şiirinde üstlendiği çoklu bakış açılarıyla doğrulanır; orada şöyle ilan eder:
Ben, terasta huzur içindeki hayvanlar gibi dua eden azizim...
Ben, karanlık koltuktaki bilginim...
Ben, büyük yolun yayasıyım...
Terk edilmiş çocuk da olabilirdim rıhtımda,
gökyüzüne değen alnıyla yolu izleyen
küçük çiftlik uşağı...
Rimbaud’nun şiirini, titreşen imgelerden oluşan bu sembolizmi, tekil bir benlik biyografisine sabitlemek mümkün değildir. Yine de Rimbaud mektuplarında, alışılmış algıların altüst edilmesini, hatta duyuların yönünü şaşırmasını içeren ve erken dehasının patlamalarına eşlik eden şiirsel yöntemini betimlerken, ima edilen şey “süreç hâlindeki” bir benlik ya da öznedir. Yöntemini açıklarken şöyle yazar:
Şair, kendisini uzun, olağanüstü ve bilinçli bir biçimde tüm duyuların düzenini bozarak bir kâhine dönüştürür. Sevginin, acının ve deliliğin her türünü yaşar; kendini araştırır; içindeki bütün zehirleri tüketir ve geriye yalnızca onların özlerini bırakır. Dile getirilemez bir işkencedir bu; içinde tüm inancına ihtiyaç duyacaktır… Çünkü bilinmeyene ulaşır! Ruhunu geliştirmiştir — başlangıçtan beri herkesten daha zengin bir ruhu vardır! Bilinmeyene ulaşır; ve sonunda yarı delirmiş bir hâlde, gördüğü şeyleri anlama yetisini yitirse bile, onları görmüştür.
Arthur Rimbaud’nun betimlediği yönelim bozukluğu, onun yapıtlarında, Charles Baudelaire’de, Guillaume Apollinaire’de ve Franz Kafka’nın yazılarında gördüğümüz gibi, yalnızca fantastik ya da yüce olana
Reklam
"Beni görmek demek mutlaka yüzümü görmek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız, bu yeterlidir."
Mustafa Kemal Atatürk
tatlı tatlı anlatmayı bilen ve bunu yaparken eksik, yetersiz, yabancı hissettirmeyen insanları çok seviyorum. “dünya gördüğümden ibaret değil” diye güzel bir yerden düşündüren, başka bir ihtimali merak ettiren insanlar. dünya varmış ve yakınlardaymış.
Benden uzak olsun artık bu boş insanlar, bu eski bedenler, bu işler ve bu yaşanmış yıllar. Karaya vurmuş bir çağdır bu çağ!
Arthur Rimbaud | Illuminations
Reklam
Reklam