bazen kalbim aşktan çatlayıp, yarılıyor. izahını yapamıyorum bu hissin. hani hangi kelimeleri yan yana getirsem o coşkunluğu, aşkın o yumuşak ama cüretkar tavrını açıklayamıyorum.
her zaman tüm ruhunla istediğin ama asla gelmesini beklemediğin bir şeye sahip olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmek istedim. ve öğrendim, sen bu duygunun vücut bulmuş haliydin canımın içi.
birinin ismini söyleyince, duyunca, düşününce sevinmek sanki “yaşayan” ve sana da yaşadığını hatırlatan, capcanlı bir his. evin balkonlu odası gibi, yolun sık ağaçlı tarafı gibi, her şeyin solmamış ilk hali gibi, ne güzel bir kıpırtı.
gün sonunda eve gelip karanlık odada hiçbir şey yapmadan otururken aklımıza gelen ve “iyi ki varsın” dediğimiz insanlar. “geçmesini beklediğim her şey orada tüm kıpırtısızlığıyla duruyorken sen iyi ki varsın.”