Gökyüzü Yolcusu
@ilminyolcusu
Kitaplarla nefes alan,
Gökyüzünün Sakini olmak isteyen,
Ay Yıldız'ın Sevdalısı
...
"Hiçbir engel sizi OKUmaktan alıkoymasın."
Öğretmen
Lisans
Azerbaycan
24 Eylül
975 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sevgi Gökyüzü'dür...İnsan ve Duygular
Üçüncü kitabı da okuduktan sonra yazmak istedim duygularımı. Tevafuk neticesinde aldığım bir kitabın bende bu kadar etki bırakacağını düşünmezdim doğrusu.
Dilimde hep bir Deniz kelimesi olmuştur. Bu kelimenin benim için anlamı çok farklı. Aynı şekilde Gökyüzü kavramı da benim için ayrı bir önem taşır.
Bu kitapları elde ettiğimde seri olduğunu bilmiyordum. Göğü Yere İndirelim ve Düşler Atlası vardı elimde. Özetini okurken Deniz ismini görünce farkında olmadan Göğü Yere İndirelim kitabıyla başladım. Denizi tanıdıkça Gökyüzüne olan aşkım katbekat arttı. Evet, sevgi Gökyüzüydü. İnsanın aradığı ne varsa hepsi gökyüzündeydi. Gökkuşağı gibi rengarenk hayalleri, yıldızlar kadar parlak umutları, bulutlar gibi bazen beyaz, bazen gri hüzünleri, Ay gibi sadık bir dostu Gece gibi sırdaşı ve bazen bulutlar ardında saklansa da hep içinde taşıdığı Güneşi..
Ağaçların, bitkilerin hep duyguları olur derdim. Ama bunu hissetmem biraz zaman aldı sanırım. Yeryüzünün Kalbi'yle iliklerime kadar hissettim.
Deniz herşeye sırtımı döndüğüm anda tuttu elimden. Sevgi, umut nedir hatırlattı bana. İnanmak, ümit etmek ve her şeye herkese rağmen sevmek...
Sorguladım. Ne için yaşadığımı, en son hangi canlıya umut olduğumu ve başka bir çok yanılgılarımı. Bir sonuca vardım mı, evet. Harekete geçtim mi?!
***
Yeryüzünün Kalbi'nde yine Gökyüzüyle karşılaştım.
Burda da insanlara karşı ne olursa olsun mücadele etmeği öğretti Bamba bana. Bir tarafın çürüse bile, diğer yanının yeşil kalabileceğini gösterdi... Bir taraftan yaprak dökerken diğer taraftan çiçek açmaya çalışmıyor muyuz?
En büyük dersin iyilik olduğunu hatırlattı. Her zaman koşullar ne olursa olsun, kötülüklerin en güzel cevabı değil miydi iyilik?
Öfkenin hiçbir şeye çare olmayacağını bir daha vurdu yüzüme. Ve gördüğün kötülüğü unutmamanın içinde
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu sene seçtiğim kitaplar özel kitaplar... Çünkü sanki benim için hazırlanmış bir reçete... Doğrusu kitaba başlarken farklı dünyaya geçit yapacağımın farkındaydım. Ama doğrusunu söylersem kitabı bitirdiğimde sanki kendim baştan başa yenilenmiştim...
Seni anlıyorumla başladık kitaba. Ve ben içimden "sanmıyorum" hissini geçirdim. Habersizdim kitapta tanışacaklarımdan...
22-ci sayfada hatırlatıyor insanlara bizim tek ihtiyacımızın yemek, içmek, havayı teneffüs etmek olmadığını... Diğer insanlar nasılsa biz de öyleyir. Bizimde duygularımız var ve görmezden gelinemez... Sevilmek ve sevmek bizim de hakkımız...
Ama ondan önce kendimizi sorguladık... En son gerçekten, samimi gözyaşıyla, ne zaman iltica ettik Rabbimize... Derdimiz bizi O'ndan uzaklaştırıyor mu, O'na yaklaştırıyor mu? Bu soruyla irkildim.... Ve hatırlamaya çalıştım.... Utandım..... Derdimi insanlara anlatmaya çalıştığım kadar anlattım mı Rabbime? Zaten sınırlı olan akıllarıyla beni anlamalarını beklerken Rabbimin ne çok lütufunu gözden kaçırdım kim bilir.... Oysa kalpten teslim olsaydım, ne dert kalırdı ne tasa....
Bu en çok da onların sınavı değil miydi? Önce bakışlarımızdaki engeli kaldırmalıydık, tüm insanlık.... Çünkü bakışlardaki engeller kaldığı sürece anlayamazdı kimse kimseyi... Kimsenin duyguları göz ardı edilmemeli ve herkese insanca muamele edilmeli... Ve küçük olsun büyük olsun kimsenin kusuru (daha doğrusu sizin bakışınızla kusur görülen) yüzüne vurulmamalı...
Bakışlardaki engele misal Halis Ağabeyin bu sözleri yeter bence: " Biz görmeyenlere görenler görmediğimizi söyleyinceye kadar biz görmediğimizin farkında değildik"
Hassas dengelere dokundu bu kitap;
Kalp kırmak Kabe yıkmak gibidir düsturunu hatırlattı. Kırılan kalpten çok kalbi kıranın Allah katında sorumluluğunun büyüklüğünü anlattı...
Yazdıktan 1 ay sonra cesaret ettim paylaşmaya
2023-e başlarken bir çok kitaba da başladım. hani insan arar ya ne aradığını bilmeden... Belki de aradığı kendisidir... Ben kitaplarda aradım. O yüzden bir çok kitaba başladım ama yarım kaldılar. Bir türlü devam ettiremedim. Vazgeçmedim, aramaya devam ettim. Ve buldum. Belki de aradığım dilime tercüman olacak bir kitapmış. Doğrusunu söylersem ilk bitirdiğim kitabın bu kitap olmasını istemezdim. İsterdim de, bir imtihan sonucu bu kitabı okumak istemezdim... Her neyse kısaca aradığımı bulmuştum ya esas olan da bu değil miydi? "Engellilerin toplumla, toplumun engellilerle imtihanı" Dile kolay değil mi? Bir de böyle soralım sizce dile kolay olduğu kadar yaşayanlara da kolay mı?
Yaşamayan bilemez... Halis Kuralay yaşamış ve yaşayanların tercümanı olmuş.
Hayata dokunmak kitabında nasıl kendimi gördüysem bu kitapta da öyle. Sanki tüm yaşadığım imtihanlar bu kitapta film şeridi gibi aktı geçti gözlerimin önünden.
Meslek sahibi olmak isteyen bendim. Öğretmen olmak isterken büyük bir hevesle, aynı sorular bana da soruldu. "Peki buraya nasıl gidip geleceksiniz?" "Sınıfta nasıl hareket edebileceksiniz?" "Sen daha kendini idare edemiyorsun, sınıfı nasıl idare edeceksin?" ve saire. Önce fırsat vermek istemediler. Sonra benim de ısrarımı görünce fırsat verdiler. Bence şimdi pişman değiller... Ya benden geriye kalanlar?...
"Görme engellinin en büyük imtihanı, hayatını kolaylaştıran görme gücünü kullanamamak değildir çünkü görme engelli bu duruma artık alışmıştır. Görme engellinin yaşadığı en büyük imtihan; etrafındaki insanların fırsat vermemeleri, ayrımcılığı ve dışlayıcı tavırları, önyargıları, ona danışmadan onun adına karar vermeleridir. Kısaca görme engellinin imtihanı, doğru anlaşılamamaktır diyebiliriz." Bu deminden beri söylediklerime bir kısa özet olabilir. Fırsat
Bir an düşündüm acaba günümüz dünyasında 500 kelimelik bir liste çıkarılsa ve herkes bu listeye uygun konuşmaya mecbur edilse ne olurdu diye.
Hem iyi tarafını düşündüm hem de kötü tarafını. İyi tarafından bakılırsa Noa'nın deyimiyle: "Kelimeler işe yaramaz. Kelimeler sorun çıkarır." Bazen insanlar sadece konuşmak için konuşurlar. Ya birilerinin gıybetini ederler, ya da birbirlerine kırıcı sözler söylerler. İşte bu bakımdan düşünürsek güzel olurdu böyle bir listenin düzeltilnesi. Düşünsenize Bir liste ki, içinde kötülüğe dair söz bulunmuyor. Küfür yok, kırıcı sözler yok. Listenin kelimeleri: umut, hayal, sevgi, mutluluk, güzellik, Aşk...... Ve diğer güzel kelimelerle zengin bir liste. Ama sonra düşünüyorum ki, Her şey zıddıyla kaimdir. Yani zıt kelimeler olmazsa belki de anlamı kalmaz güzel kelimelerin. Değeri bilinmez bu güzelliklerin. O zaman da vazgeçiyorum listeden.
Bazen de romandaki suskunlar gibi olmak istiyor insan... Herkes onları deli gibi görüyor ama belki de kimsenin bilmediklerine sahiptirler. Sahi bazen sözcükler yetmez değil mi meramını anlatmaya? "Letta, aralarındaki boşlukta donup asılı kalan söylenmemiş sözlerin ağırlığını hissediyordu." Kelimenin ağırlığı olur muydu hiç? Oluyormuş işte. Bazı söylenmemiş sözlerin ağırlığı oluyormuş. Belki de tonlarca ağırlık kaldırsan o kadar etmez... İçinde kalan cümleleri oluşturan sözlerin ağırlığı hangi ağırlık taşının yerini verebilirdi ki?
Kitapta en çok dikkatimi çeken mesaj Umut'tu. "Umut hiçbir zaman kötü bir şey olamazdı, öyle değil mi?" "Insanlar umutsuzluktan ölüyordu." "Umudunu kaybetme." Bence bu kısa cümleler ne demek istediğimi gayet güzel açıklıyor. Fazla söze ne hacet?
Beni sarsan cümlelerden biri de buydu: "Seni sevmiyor, John. Onun kalbini kırdığında sevgisini de kaybettin." Kalp kırılsa da sever
Gerçeklerle karşılaşmak istemeyen okumasın!!!!!!!İnsan ve Duygular
Her kitabını okudukça daha da hayranlığım artıyor Ali Ural'a.
Bu kitaptan önce "Yangın Merdiveni" kitabını okuyup Halil Cibran'ın kitaplarını okuyunca düştüğüm duruma düştüm... Kitabı kapatıp öylece kaldım...
Sonra dedim ki, bakalım benim "Resimde Göremediğim" neymiş. Doğrusu bunu beklemiyordum. Hani acı gerçekler diyorlar ya, Ali Ural o "acı gerçekler"i önce tatlı tatlı sunuyor, sonra bir "resim" sunuyor ve diyor ki, anlattıklarımdan sonra görme bakalım nasıl göremiyorsan...
Karışık cümle oldu galiba...
O karışık cümle gibi aklıma kazınanları karışık karışık anlatacağım:
Bir zamanlar mektuplar vardı değil mi? İnsanların kelimelerini dinlendire dinlendire dizdiği, cümleleri 40 defa düşünüp sonra yazdığı mektuplar... İşte ben malesef o zamanları göremedim... Ama ben uzun uzun notlar yazardım bazen arkadaşlarıma. Şimdi düşünüyorum da telefondan vakit kalıyor mu ki düşünceleri nota dökmeye... Telefon, bilgisayar insanı kendinden bu kadar mı asılı bırakır...
...
"Oğlum, sen öğretmiştin babalığın işten önemli olduğunu." Sadece babalığın mı? Ne çok şey var işten önemli olan farkında mıyız?
...
Yıldızlara bakıp yolunu belirleyenler hiç hayallerinize bakıp bir harita çizmeye çalıştınız mı?
...
Birinci görevimiz ebedi bir hayatın kahramanı olmakken ne çok hikayenin kahramanı olmak istedik?
... Kendimize giden yolların sırrını çözmeyi de mi bilimden bekleyeceğiz?
...
Zaman kanatlanıp uçarken biz daha neyi bekliyoruz? Bir adım atmanın zamanı gelmedi mi? Bence geldi geçti de ardından bakadurduk...
...
Ne zamana kadar ışığa gözlerimizi kapatıp kendimize gündüzü gece yapacağız?
...
Biraz da Ali Ural'dan dinleyelim soruları: "Çünkü heyecanını kaybetti diriler. Hangi müezzin heyecanla ezan okuyor minarede? Sabah namazına heyecanla uyanan kimler? Hangi avukat heyecanla giriyor